புலிகளின் அவலக் கோட்பாடு – பகுதி 1 #ஈழமறவர் #பிரபாகரன் #ஈழம் #தமிழர் #விடுதலைப்புலிகள் #Ltte #Prabhakaran #Tamil #Eelam

Posted on

புலிகள் துன்பத்தின் ஆழத்தையும், அழிவின் விளிம்பையும் ஈழ வரலாற்றில் தொடர்ந்து பார்த்தவர்கள். புலி வீரனின் சராசரி வாழ்க்கை காலம் என்பது மிகக்குறைவு, எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் போரில் வீரமரணம் நிகழலாம். அவர்களின் ஈழம் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் வல்லூறுகளுக்கு இறையாகலாம். ஆனாலும் அவ்வாறான தங்களின் நிலையாமையை அறிந்து அவர்கள் எப்பொழுதும் மனம் துவழவில்லை, மாறாக அவர்கள் அதைக்கண்டு தங்கள் மனதை உறுதியாக்கி பலம் பெற்றார்கள், குறிக்கோளில் உறுதியடைந்தார்கள், வீராவேசமாக போரிட்டார்கள், தலைமை தாங்கி வழி நடத்தினார்கள், கடல்களில் அலைந்து திரிந்தார்கள், ஒரு உன்னத நோக்கத்திற்காக தியாகம் செய்தார்கள், வீரமிக்க காவிய நாயகர்களாக வாழ்ந்தார்கள்.

ஆனால் 20009-இல் நடந்த அவலத்திற்கு பின்னரான காலத்தை நோக்கினால், நேர் மாறான பண்பை தமிழர்களிடம் காணலாம். துன்பத்தை கண்டு துவண்டு, எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று நம்பிக்கை இழந்து தமிழ்ச்சமூகம் தன்னைத்தானே    உள்ளிழுத்துகொண்டது. அது மட்டுமில்லாமல் ஒருவரை ஒருவர் நண்டுபோல் பின்னிழுத்து தனக்குத்தானே குழிதோண்டுகிறது. இதுதான் புலிகளுக்கும் மற்ற தமிழர்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம். புலிகள் அவலத்தைக்கண்டு உறுதியடைந்தார்கள், மற்றவர்கள் பயப்படுகிறார்கள். புலிகள் தமிழினத்தில் தோன்றினாலும், அவர்கள் தமிழ்சமூகத்தைக் காட்டிலும் சிந்தனைகளிலும், செயல்பாடுகளிலும், பண்பாட்டினாலும் முற்றிலும் வேறுபட்டவர்கள். அடிக்கடி எனக்கு புலிகள் தமிழர்கள்தானா என்று ஐயமே ஏற்படும். புலிகள் எவ்வாறு துன்பத்தைக்கண்டு உறுதியடைந்தார்கள் என்பது தமிழ்ச்சமூகம் கற்றுக்கொள்ளவேண்டிய முக்கிய பாடம். அதன் மூலமே இன்றைய உடைந்த மனநிலையில் இருந்து வெளிவந்து நம்மால் போராட்டத்தின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகரமுடியும்.

புலிப்பண்பாடு, உத்திகள், குழுக்களின் குழு அமைப்பு முறை எனப்பல புதுமைகளை புலிகள் உருவாக்கினாலும், அவர்களின் மன உறுதியை அவற்றைக்கொண்டு மட்டும் விளக்க முடியாது. அவர்களின் மன உறுதிக்கு முக்கியக் காரணம் என்பது அவர்களின் அவலத்தினைப் பற்றிய மனநிலை .

இவ்வுலகில் பெரும்பாலானோர் நினைப்பது என்னவென்றால் இவ்வுலகம் நீதியின்படி இயங்குகிறது. நீண்டகால நோக்கில் பார்த்தால் நீதி நிலைபெறும், அநீதி ஒழிக்கப்படும், தவறிழைப்பவர்கள் தண்டனைக்குள்ளாவார்கள். இதை நீதி மனநிலை எனலாம், இது ஒரு ஒரு கனவுலக சிந்தனை. ஆனால் உண்மை என்னவென்றால் இவ்வுலகம் நீதியின்படி இயங்குவதில்லை, இவ்வுலகத்தில் நீதி நிலைபெறுவதைவிட அவலங்கள் ஏற்படுவதுதான் அதிகம், தவறிழைக்கும் நாடுகள் தண்டனைக்கு உள்ளாவதில்லை, அப்பாவிகள் அழிக்கப்படுகிறார்கள். நல்லவர்கள் அமைதியாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தால், நீதி ஏற்படாது, மேலும் அவலங்கள்தான் ஏற்படும். இதுதான் அவல மனநிலை, இதுதான் இவ்வுலகு எவ்வாறு இயங்குகிறது என்பதைப் பற்றிய சரியான மனநிலை.

“The arc of world affairs is quintessentially tragic” [1]

பிரபாகரன் ஈழத்தில் ஏற்பட்ட அவலத்தைக் கண்கூடாகப் பார்த்து மனம் வெதும்பி சீற்றமுற்று உருவாக்கியதுதான் புலிப்படை. அவலத்தை நேருக்கு நேராகப் எதிர்த்து போராடுவதன் மூலமே அவலத்திலிருந்து தப்பிக்க முடியும், அதற்கு மாறாக அமைதியாக இருந்தால் மேலும் அவலங்கள்தான் கூடும்   என்பதை உணர்ந்தவர்கள் புலிகள். இன்று சிலர் புலிகள் போரிட்டதனால்தான் 2009-இல் அவலம் ஏற்பட்டது, அமைதியாக அடிபணிந்து இருந்தால் தப்பி இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறார்கள். இது உலக வரலாற்றைப் பற்றி அறியாதவர்கள் பார்வை, நீதி மனநிலையில் இருப்பவர்களின் பார்வை. உலகில் போரிட்டு அழிந்த இனங்களைவிட போரிடாமல் அழிந்த இனங்கள்தான் அதிகம். இவ்வுலகில் இருக்கும் ஒவ்வொரு சிறந்த நாடும், ஏற்படும் அவலத்தை உணர்ந்து, அவலத்தை நேருக்கு நேர் சந்தித்து வென்றவர்களே.

“Great men, great nations, have not been boasters and buffoons, but perceivers of the terror of life, and have manned themselves to face it.” – Ralph Waldo Emerson

இவ்வுலகின் அவலத்தன்மையையும், புலிகள் அவலத்தை எவ்வாறு உணர்ந்து எதிர்கொண்டார்கள், எவ்வாறான அவலமனநிலையைக் கொண்டு நாம் செயல்படவேண்டும் என்பவற்றை விளக்குவதுதான் இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

  1. இவ்வுலகில் அவலங்கள் என்பது சாதாரண நிகழ்வு

போரில்லா அமைதியான உலகில் வாழ அனைவரும் விரும்புகின்றனர், ஆனால் போர் மட்டும் நின்றபாடில்லை. ஒவ்வொரு போரும் முந்தைய போரைவிட உக்கிரமாகவே நடக்கிறது. அறிவியல் வளர்ச்சியால் போர்களை நிறுத்தமுடியவில்லை, மாறாக போருக்கென்று கொடூரமான ஆயுதங்களை உருவாக்கவே அறிவியல் துணைபோகிறது. உலகம் நீதியின்படி இயங்குகிறது என்று கனவுலக சிந்தனையில் அறிவாளர்களும் தொன்றுதொட்டு கூறுகிறார்கள். உதாரணமாக பண்டைய சிலப்பதிகாரத்தில் “அரசியல் பிழைத்தோருக்கு அறம் கூற்றாகும்” (அரசியல் நெறி தவறி ஆட்சி புரிபவர்களைத் தரும தேவதையே தண்டிக்கும்) . அவ்வாறான நிகழ்வுகள் கதைகளிலும் காப்பியங்களிலும் நடக்கலாம், ஆனால் உண்மையான உலகு அவலங்களால் நிறைந்தது. அதுவும் குறிப்பாக தேசங்களுக்கிடையேயான பூலோக அரசியல் கொடூரமானது.

ஒரு நாட்டுக்குள் நீதியை நிலைநாட்ட காவல்துறை இருப்பதுபோலம் உலக அரசியலில் கிடையாது. ஐக்கிய நாடுகள் அவை என்பது நாடுகளுக்கு இடையேயான ஒரு தரகு அமைப்பு, அதற்கு காவல் காக்கும் உரிமை கிடையாது, வல்லவன் வாழ்வான் என்ற தத்துவம்தான் நாடுகளுக்கிடையே அன்றிலிருந்து இன்றுவரை நிலவுகிறது. அதனால் ஒவ்வொரு நாடும் தான் பிழைக்கவேண்டுமென்றால் ஆற்றலைப் பெருக்கிக் கொள்வதைத்தவிர வேறு வழியில்லை.

“The sad fact,” writes political scientist John Mearsheimer, “is that international politics has always been a ruthless and dangerous business, and it is likely to remain that way.” States exist in a world in which there has traditionally been no “night watchman”— no supreme authority to enforce order and defend the weak. 6 The incentives for fierce, even deadly, competition are enormous, because the penalties for failing to compete effectively are so severe.[1]

As Thomas Hobbes, the English philosopher and one of the founders of international relations realism, put it, so long as man exists in the “state of nature,” so long as there is no overarching authority to provide peace and stability, human relations are destined to be characterized by “continual fear, and danger of violent death,” and the “life of man” is sure to be “solitary, poor, nasty, brutish, and short.”[1]

இதைக் கடந்த 500 ஆண்டுகால ஐரோப்பிய வரலாற்றைப் பார்த்தாலே விளங்கும் [1]:

  • ரசியாவில் வருடங்கள் 900-1900 வரையான ஆயிர வருட காலத்தில் , ஒரே ஒரு கால் நூற்றாண்டில் மட்டுமே போரில்லாமல் இருந்தது. போர் என்பது பெரும்பாலும் நிரந்தர நிலையாகவும், அமைதி என்பது போர்களுக்கு இடையேயான சிறிய இடைவெளியாகவே இருந்தது.
  • கத்தோலிக்க மதப்பிரிவினருக்கும் பிராட்டசுடண்டு மதப்பிரிவினருக்கு இடையே நடந்த முப்பது வருடப்போரில் (1618 to 1648. ) 5-10 கோடி மக்கள் இறந்துள்ளனர். வட ஐரோப்பாவின் மக்கள்தொகையில் 30% அழிந்தனர்.
  • 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிரஞ்சு புரட்சியின் பின்னரான நெப்போலியனின் போர்கள் மேலும் உக்கிரமடைந்தன. இதற்கு முன்னரான போர்களில் 100,000 படை வீரர்கள் போரிடுவது என்பது அபூர்வமாகேவே இருந்தது. ஆனால் இந்த கால கட்டத்தில் பெரும்படை நகர்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. லைப்சிகு (Battle of Leipzig ) போரில் மட்டும் 500,000 படைவீரர்கள் மோதினார்கள், அவர்களில் 150,000 இறந்தார்கள் அல்லது காயமுற்றார்கள்.
  • முதல் உலகப்போரில் 1.5 கோடி வீரர்களும் மக்களும் இறந்தனர். இரண்டாம் உலகப்போரில் 8 கோடி பேர் இறந்தனர்.

இரண்டாம் உலகப்போரில் இங்கிலாந்தின் பிரதமந்திரி பால்டுவின், “போரில் நமது பொது மக்களையும், பெண்களையும், குழந்தைகளையும் காக்கவேண்டுனெறால், எதிரியின் பொதுமக்களையும், பெண்களையும், குழந்தைகளையும் நாம் முதலில் கொல்லவேண்டும்   ” என்ற நிலை ஏற்படும் என்று ஆருடம் கூறினார். முடிவில் அப்படிதான் நடந்தது.

As British prime minister Stanley Baldwin had predicted, “You would have to kill more civilians, more women and children, first, if you want to save yours from the enemy.” 45 The war finally ended in 1945, with the use of atomic weapons that themselves set new standards for indiscriminate destruction, and yet were still seen, rightly, as the best way to bring the fighting to a close. [1]

Breakdowns of international peace and security are not anomalies or anachronisms; they veritably litter the historical landscape. And whatever their proximate causes and particularities, the common theme is that they have often unfolded with a pace, intensity, ferocity, and scope that have stunned even the sharpest minds of the day. “Every war is ironic,” writes Paul Fussell, “because every war is worse than expected.” [1]

இவ்வாறு நடந்த எந்த போரும் இவ்வாறு நடக்கும் என்று யாரும் எதிர் பார்க்கவில்லை. ஒவ்வொரு போருக்கு முன்னரும், பல அறிஞர்கள் இனி பெரிய போரே சாத்தியமில்லை என்று ஆரூடம் கூறியிருக்கிறார்கள். போர் முடிந்தபின், இவ்வளவு அழிவைப் பார்த்தபின்னர் இனிப்போரே சாத்தியமில்லை என்றும் கூறியிருக்கிறார்கள். ஆனால் போரும் அவலமும் தொடர்கின்றன. இன்றும் அதுபோல ஆரூடங்கள் நடக்கின்றன. ஆனால் ஒன்றை உறுதியாகச் சொல்லலாம் அவலங்களும் போரும் தொடரும். அன்று எப்படி மனிதன் இருந்தானோ, இன்றும் அப்படிதான் இருக்கிறான். இறையாண்மை உள்ள நாடுகள் இருக்கும் வரையில், காவலாளி இல்லாத உலக அரசியலில் அவலம் என்பதைத் தவிர்க்க முடியாது.

“As long as there are sovereign nations possessing great power,” Albert Einstein agreed, “war is inevitable.”

உலகில் இவ்வளவு அவலங்கள் நடந்தும் நமது மூதாதையர் அவற்றில் இருந்து எதுவும் கற்றதாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள் வள்ளுவனும், இளங்கோவடிகளும் வடித்த கனவுலக நீதி மனப்பான்மையில் வாழ்ந்திருக்கின்றனர். இன்றும் அதில்தான் பெரும்பாலானோர் வாழ்கின்றனர். அன்றைய தலைவர்கள் வரலாற்றைக் கற்றிருந்தால், அவல மனநிலையைப் பெற்றிருப்பார்கள், சிங்களவர்கள் நீதி அளிப்பார்கள் என்று நம்பி இருக்கமாட்ட்டார்கள். வெள்ளையர்கள் வெளியேறும் பொழுது ஈழம் பிறந்திருக்கும். இன்றைய அவலம் நடந்திருக்காது.

ஆனால் புலிகள் மற்ற தமிழர்கள் போல அல்ல. அவல மனநிலையே முற்றிலும் உள்வாங்கியவர்கள். இவ்வுலகில் நீதி என்பது நமது வலிமையில் முயற்சியில் மட்டுமே கிடைப்பது. அவலத்தை நேரடியாக எதிர் கொள்வதின் மூலமே அவலத்தை தடுக்கமுடியும், இல்லையென்றால் தொடந்து அனைவரும் பரிதாபப் படும் இனமாகவே அவலப்படவேண்டும் என்று உணர்ந்தவர்கள். மற்றவர்கள் நம்மீது இரக்கப்பட்டு எதையும் செய்யப்போவதில்லை. யார் ஈழத்தில் மூக்கை நுழைத்தாலும், அது அவர்களின் சுயநலத்திற்கே இன்றி, தமிழர்களின் நலத்திற்கு அல்ல என்பதை முதன் முதலில் கற்றுணர்ந்த தமிழன் பிரபாகரனே. இதுவே அவர்கள் போராட்ட ஆரம்பகாலத்தில் இருந்து இறுதிவரை கொண்ட மனநிலை. மெத்தப்படித்த மேதாவிகள் கோட்டை விட்டதும் விடுவதும் இதில்தான். திராவிடக் கட்சிகளும் இதில்தான் கோட்டை விட்டது. இன்னும் அவர்கள் எதையோ பெரிதாக சாதித்து விட்டார்கள் என்று பெருமைப் பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அனைத்து முன்னேற்றமும் ஒருநொடியில் காணாமல் போகும் என்பதை அவர்கள் இன்னும் உணரவில்லை. அவ்வாறு உணர்வதற்கு அவல மனநிலை அடிப்படைத் தேவை.

Good times, Aristotle warned, tended to produce an “arrogant and unreasonable” character. This misplaced optimism lulled societies into a false sense of complacency; such complacency led to ruin.

Thucydides believed what so many Greek tragedians believed— that understanding the precariousness of all of humankind’s achievements was essential to living wisely, living bravely, and living with purpose.

  1. அவலங்கள் நல்ல மாற்றத்தை உருவாக்கத் தூண்டுகோலாக இருப்பவை.

அவலம் என்பது இரு சாராரும் தங்களின் பக்கமே நீதி உள்ளது என்று மோதுவதால் உருவாகிறது என்கிறார் தத்துவமேதை ஏகல்.

Hegel is right to insist that tragedy is the collision between opposed yet mutually justified claims to what is right. [2]

சிங்களவர்கள் முழுத்தீவும் தங்களுடையது, தமிழர்கள் வந்தேறிகள் என்று உறுதியான உண்மையாக நம்புகிறார்கள். இதுதான் அவர்களின் மகாவம்ச மனநிலை. நாம் நமது தொன்றுதொட்டு வாழ்ந்த பூர்வீக நிலத்திற்கு உரிமை கோருகிறோம். இந்த இருவேறு “உண்மைகளின்” மோதல்தான் ஈழத்தில் அவலத்தை உருவாக்கியது. நாம் என்ன சொன்னாலும், சிங்களவர்கள் அவர்களின் உண்மையை விட்டுக்கொடுக்கப்போவதில்லை, நாமும் நமது உண்மையை விட்டுக்கொடுக்கப் போவதில்லை. இது கடந்த 70 ஆண்டுகால ஈழ வரலாறே சாட்சி.

இதற்கு இரு தீர்வுகள் மட்டுமே உள்ளது. ஒன்று அடிபணிவது, இல்லை எதிர்த்து போராடுவது. அடிபணிவது என்பது ஒரு தரப்புக்கு மட்டும் அவலத்தை உருவாக்கும். எதிர்த்து போரிடுவது என்றால், இரு தரப்புக்குமே அவலங்கள் ஏற்படும். ஆனால் போராட்டத்தின் ஒரு நல்ல பண்பு என்னவென்றால், அதன் மூலமே நிரந்தரத்தீர்வுகளும் ஏற்படுகின்றன. கண்ணுக்குக் கண், பல்லுக்குப்பல் என்று போரிட்டு அவலங்களை சந்தித்து, இருதரப்பும் குருடான பின்னரே அவர்களின் ஞானக்கண் திறக்கும்.

உதாரரணமாக கத்தோலிக்க மதப்பிரிவினருக்கும் பிராட்டசுடண்டு   மதப்பிரிவினருக்கு இடையே நடந்த முப்பது வருடப்போர் அவலங்களின் உச்சத்தை தொட்டபின்னரே, இருதரப்பும் உட்கார்ந்து பேசி முடிவுக்கு வந்தனர். அவர்கள் இனிமேல் அதுபோன்ற அவலம் ஏற்படக்கூடாது என்ற நோக்கிலேயே பேச்சை அணுகினர். அதன் விளைவாக உருவானதுதான் Treaty of Westphalia . அதன்படி ஒவ்வொரு நாடும் அவர்கள் விரும்பும் மதத்தினைப் பின்பற்றலாம், அனால் அதே நேரம் மற்ற மதத்தினர் அவர்கள் மதத்தைப் பின்பற்ற சுதந்திரம் இருக்கவேண்டும் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. இன்றும் மேற்குலகம் மத சுதந்திரத்துடன் இருக்கிறதென்றால், அதாற்குக் காரணம் 30 வருடப்போர் உருவாக்கிய அவலங்கள்தான். கத்தோலிக்க போப்பு, இந்த ஒப்பந்தத்தை, “அநியாயம், அக்கிரமம், எக்காலமும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது” என்று குதித்தார். எந்த மதங்கள் போருக்குக் காரணமாக இருந்ததோ, அதே மதங்கள் அவலத்தின் மூலமாக அடக்கப்பட்டன.

The parties accepted the principle of cuius regio, euius religio, under which the rulers of the constituent parts of the empire were free to choose the established religion of their own states. Crucially, however, those rulers were also required to grant Protestants and Catholics alike freedom of worship…the Holy See denounced the accord as “null, void, invalid, iniquitous, unjust, damnable, reprobate, inane, empty of meaning and effect for all time.”

அதேபோல இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்தபின்னர், உலகில் மற்ற நாடுகளை அடிமைப்படுத்தும் காலனி ஆதிக்கங்கள் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டன. நாடுகளுக்கிடையே அமைதியை நிலைநாட்ட ஐக்கிய நாடுகள் அவையும் உருவாக்கப்பட்டது. போர் முடிந்தவுடன் போரில் தோற்ற நாடுகள் பழிவாங்கப் படவில்லை. மாறாக ஜப்பானும் சேர்மனியும் புனரமைக்கப்பட்டு பொருளாதாரம் மீட்கப்பட்டு அவை சம மதிப்புள்ள நாடுகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. இன்று உலகில் பல நாடுகள் சுதந்திரம் அடைந்திருக்கின்றன, போர்கள் ஓரளவு குறைந்திருக்கின்றன, உலகம் முன்னேறியிருக்கிறது என்றால், இரண்டாம் உலகப்போர் உருவாக்கிய அவலம்தான் காரணம்.

இவ்வுலக வரலாற்றில் அவலங்கள் முடிவுக்கு வந்து அமைதி நிலவ இரு முக்கியமான தேவைகள் நிறைவேற்றப்படவேண்டும்.

  • அனைத்து தரப்பும் ஏற்றுக்கொள்ளும்படியாக ஒரு ஒப்பந்தம் இருக்கவேண்டும்.
  • மேலும் நாடுகளிக்கிடையான ஆற்றல் சமநிலை (Balance of Power) பேணப்படவேண்டும். அதாவது, ஏதாவது ஒரு தரப்பு ஒப்பந்தத்தை மீறி தாக்கினால், மற்றநாடுகள் அதனைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கேற்ற ஆற்றல் இருக்கவேண்டும்.

வெறும் ஒப்பந்தந்தை மட்டும் உருவாக்கினால், அது அவலத்தைத் தடுக்கப்போவதில்லை. உதாரணமாக முதலாம் உலகப்போர், முடிந்தவுடன் வெர்சாயி ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. அது சேர்மனியை பழிவாங்கும் நோக்கத்துடன் இருந்தது மட்டுமில்லாமல், அவ்வொப்பந்தத்தைக் கட்டிக்காக்க ஆற்றல் சமநிலையும் பேணப்படவில்லை. இது முடிவில் இரண்டாம் உலகப்போருக்கு வித்திட்டது. போர் ஒப்பந்தங்களை நீதி மனநிலையில் அணுகாமல், அவல மனநிலையில் அணுகவேண்டும். மீண்டும் அவலத்தை எவ்வாறு தவிர்ப்பது என்று அணுகவேண்டும். மாறாக போரில் வென்றவர்கள், தோற்றவர்களை பார்த்து “நீதி வென்றது, தோற்றவர்கள் தண்டனை அனுபவிக்கவேண்டும், இழப்பை ஈடுகட்டவேண்டும்” என்றால் மீண்டும் போர்தான் நிகழும். அமெரிக்க அதிபர் ஊடரோவ் வில்சன், வெர்சாயி ஒப்பந்தத்தை நீதி மனநிலையில் அணுகினார். மேலும் அவ்வொப்பந்தத்தை பாதுகாக்க எந்த பொறுப்பையும் அமெரிக்கா ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

இந்த ஒப்பந்தத்தின் தோல்வியிலிருந்து கற்றுதான் இரண்டாம் உலகப்போருக்கு பின்னரான ஒப்பந்தங்களை அவல மனநிலையில் கட்டி எழுப்பினார்கள். தோற்றவர்களை பழி வாங்கவில்லை, அவர்கள் மீண்டெழ உதவி செய்தார்கள். உலகில் அமெரிக்கா தொடர்ந்து தலையிட்டு ஆற்றல் சமநிலையைப் பேணி போர்களைத் தடுக்கிறது.

இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்ததிலிருந்து சிங்களம்தான் ஆட்சி மொழி, சிங்களக் குடியேற்றங்கள், குடியுரிமை பறிப்பு, படுகொலைகள் என தொடர்ந்து தாக்குதல்களை மேற்கொண்டது. பல பேச்சுவார்த்தைகள் நடந்தன, ஆனால் சிங்கள அரசு தனது மகாவம்ச மனநிலைய மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. தமிழர் மட்டுமே அடுக்கடுக்காக அவலத்தை எதிர்கொண்டு வந்தனர். புலிகள் வந்த பின்னர்தான் அவலத்திற்கு பதிலடி கொடுக்க ஆரம்பித்தனர். அவலத்தைத் தந்தவனுக்கே அவலத்தைத் திருப்பிக்கொடு என்பதே புலிகளின் உத்தியாகவும் இருந்தது, அது மூன்றாம் ஈழப்போரில் மாபெரும் வெற்றியும் பெற்றது. அதன்பின்னர்தான் சிங்களமே இறங்கி வந்தது. நடுவிலே மூக்கை நுழைத்த இந்தியாவிற்கும் பதிலடி கொடுத்து திருப்பி அனுப்பினார்கள்.

அவல மனநிலையை புலிகள் ஆரம்பத்திலிருந்து உணர்ந்தார்கள், சிங்களத்திற்கும் ஒரு அவல மனநிலைய உருவாக்கி தீர்வை நோக்கி புலிகள் முன்னேறினார்கள். ஆனால் சிக்கல் என்னவென்றால், இவ்வுலக ஒழுங்கைப் பேணும் அமெரிக்க நேச நாடுகள், அவல மனநிலையை மறந்து நீதி மனநிலைக்கு சென்றார்கள் [1]. இதற்கு ஒபாமாவின் மனநிலையே ஒரு நல்ல உதாரணம்:

“Obama repeatedly argued that the arc of the moral universe bent inevitably toward justice,” [1]

அமெரிக்க இரட்டை கோபுரத் தாக்குதலுக்குப் பின்னர், போராடும் அனைத்து குழுக்களையும் பாரபட்சமின்றி தீவிரவாதிகள் என்றும் அவர்கள் அழிக்கப்படவேண்டும் என்று ஒரு நீதி மனநிலையை எடுத்தது. இதன் விளைவாக புலிகள் தடை செய்யப்பட்டு, அவர்களின் அனைத்து செயல்பாடுகளும் உலக அளவில் முடக்கப்பட்டது. அமைதி ஏற்படுத்தத் தேவையான ஆற்றல் சமநிலையைக் குலைத்தது. இப்பொழுது சிங்களத்திற்கு போரில் வெற்றி பெறலாம் என்ற நிலை பிரகாசமாகியது. முடிவில் தமிழினத்திற்கு உலகம் மிகப்பெரிய அவலத்தை அளித்திருக்கிறது. அமெரிக்காவின் நீதி மனநிலை உலங்கெங்கும் பலபோர்களை நடத்தி மேலும் பல அவலங்களைத்தான் உருவாக்க முடிந்ததே ஒழிய, எந்த ஒரு பெரிய முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை.

இவ்வுலகின் ஒரு நேர்மாறான தன்மை என்னவென்றால், நீதி மனநிலையில் செயல்பட்டால், அவலங்கள் உருவாகும். ஆனால் அவல மனநிலையில் செயல்பட்டால், அவலங்களைத் தடுத்து நீதியை நிலைநாட்ட வாய்ப்பிருக்கிறது.

சிங்களம் போரில் வென்று, இனப்படுகொலை அவலத்தை உருவாக்கி, மக்களை கம்பி வேலிக்குள் அடைத்து பழி வாங்கியது. அவர்கள் இவ்வாறு செய்து நீதியை நிலைநாட்டி இருக்கிறார்கள் என்று நம்புகிறார்கள். எந்தத்தீர்வும் இதுவரை இன்னும் வைக்கவில்லை. மாகாவம்ச மனநிலையைக் கொண்டு இனப்படுகொலை செய்த ராஜபக்சேவை நவீன துட்டகெமெனு என்று சிங்களம் புகழ்கிறது. வரலாறு கூறும் பாடம் என்னவனெறால், தமிழருக்கு இரு வழிகள் மட்டுமே உள்ளன: ஒன்று அடங்கி வாழ்ந்து அவலத்தை தொடர்ந்து அனுபவிக்கலாம், இல்லை தனது ஆற்றலை வளர்த்துக்கொண்டு அவலத்தை எதிர்க்கலாம். சிங்களம் தானாக திருந்தி தமிழருக்கு நல்ல தீர்வை அளிக்கும் என்று நம்புபவர்கள் ஏமாளிகள் அல்லது நம்மை ஏமாற்றுபவர்கள். எப்படி நடந்தாலும் அடுத்த அவலம் வெகுதூரம் இல்லை.

தரவுகள்:

  1. Brands, Hal, and Charles Edel. The Lessons of Tragedy-Statecraft and the Preservation of World Order. Yale University Press, 2019.
  2. Critchley, Simon. Tragedy, the Greeks, and us. Pantheon, 2019.

Posted on by 

தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும் – பாகம் 14 #ஈழமறவர் #பிரபாகரன் #ஈழம் #தமிழர் #விடுதலைப்புலிகள் #Ltte #Prabhakaran #Tamil #Eelam

Posted on

( சிறப்பு வரலாற்றுத் தொடர் பாகம் 14 )

இந்தியாவின் மாஸ்டர் பிளான் | TELO_EPRLF நரித்திட்டம் | புலிகளின் பதிலடி

கடந்த பதிவில் இந்திய புலிகள் மோதல் பற்றி பாத்திருந்தோம் இன்றைய பதிவில்…
ஏன் மாற்று இயக்கங்களை தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் தடை செய்தனர் மாற்று இயக்கங்களை ஏன் விடுதலைப் புலிகள் கொன்றொழித்தனர் இவர்கள் துரோகிகளா? இவ்வாறான கேள்விகளை தொகுத்து மற்றும் அன்மையில் சீ.வி விக்னேஸ்வரன் சுமந்திரனுக்கு சழைத்த ஆள் நான் இல்லை என்பதையும் துரோகத் தனத்தால் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். எனவே அவர்களுக்கும் பதிலடியை வழங்கும் முகமாக துரோணர், பாவை சந்திரன் மற்றும் பலரின் வரலாற்று தடங்களை ஆராய்ந்து இந்த பதிவை தொகுத்து பதிவு செய்கின்றேன்

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் ஏன் மாற்று இயக்கங்களை தடை செய்தார்கள். இது ஒரு சிறிய கேள்வி தான். ஆனால் இதன் பின்னால் கண்ணுக்கு தெரியாத எமது போராட்டத்திற்கு, எதிரான காரணங்கள் நிறையவே இருந்தன. அதற்கு கொஞ்சம் பின்நோக்கி சென்று பார்க்க வேண்டும்.
சிங்கள அடக்கு முறைக்கு எதிராக தமிழர் கிளர்ந்தெழுந்த போது பல ஆயுதக்குழுக்கள் ஈழத்தில் தோன்றின. ஒவ்வொரு தலைவரின் கீழும் பல இளைஞர்கள் உண்மையான தேசப்பற்றில் தான் போராட புறப்பட்டனர். ஆனால் அந்த தலைவர்கள் உண்மையுடனும், விசுவாசத்துடனும் இருந்தார்களா என்பது தான் கேள்விகுறி?

இதில் 1983ம் ஆண்டு விடுதலைப் புலிகளின் கண்ணிவெடித்தாக்குதலுக்கு பின்னர் தான் இந்த அமைப்புகள் கொஞ்சம் வீரியம் பெற்றன. சில ஆயுதக்குழுக்களும் புதிதாக உருவாகி இருந்தன. இந்த ஆயுதப்போராட்டங்கள் ஆரம்பித்த 1980களில் சிங்கள அரசு அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரவேலுடன் நட்புறவை பேணியது. இது அப்போதைய இரசிய(USSR ) சார்புடைய இந்திய அரசுக்கு கோபத்தை உண்டாக்கியது. அதனால் சிங்கள அரசை அடிபணிய வைக்க இந்திராகாந்தி எடுத்த முடிவு தான் ஈழப்போராளிகளுக்கு பயிற்சியும், ஆயுதங்களும் கொடுத்தமையாகும். இந்திய அரசு பயிற்சியையும், ஆயுதங்களையும் வந்து பெறுமாறு எல்லா இயக்கங்களுக்கும் வேண்டுகோள் விடுக்கப்பட்டது. எல்லா இயக்கங்களும் உடனேயே போய்விட்டன.

ஆனால் தலைவர் பிரபாகரன் மட்டும் இந்த திட்டத்திற்கு பின் நின்றார் . ஏனெனில் அன்றே தலைவர் இந்திய அரசின் கபடத்தை புரிந்து கொண்டிருந்தார். எங்கள் மக்கள் கூறும் பழமொழி ஒன்று “நக்கினார் நாவிழந்தார்” என்பது. இந்திய அரசிடம் கடமைப்பட்டால், எல்லாவற்றுக்கும் அவர்களையே நம்பி இருக்கவேண்டி வரும் என்பதை தலைவர் திடமாக நம்பினார். அதனால் எந்த அழுத்தங்களையும் புலிகலமைப்புக்கு இந்திய அரசு போடக்கூடாது என்னும் வாக்குறுதியுடன், இறுதியாகவே இந்த பயிற்சி திட்டத்தில் விடுதலைப் புலிகள் இணைந்தனர்.(இதனை முன்னைய பாகங்களில் விரிவாக பார்த்திருந்தோம்)

ஆனால், மற்றைய ஆயுதக்குழுக்கள் எந்த வித தூரநோக்கமோ, இந்திய அரசின் கபட எண்ணமோ தெரியாது, முதலாவதாக ஓடிச்சென்று பந்தியில் இருந்து, வாழை இலைக்கு சண்டை பிடித்துக்கொண்டிருந்தனர். அன்றே இந்திய ஆட்சியாளர்களுக்கு தெரிந்து விட்டது தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் தங்கள் சொல்லுக்கு கட்டுப்பட மாட்டார்கள் என்று.

அதனால் அடுத்த நிலையில் இருந்த TELO அமைப்பை தங்கள் சொல்லுக்கு கட்டுப்படும் அமைப்பாக மாற்றமுடியும் என்று கணக்கு போட்டு அவர்களுக்கு சிறந்த பயிற்சியும், பெரும் தொகையான ஆயுதங்களையும் வழங்கப்பட்டது. இதே போல TELO சொல்லு கேட்காக விட்டாலும் என்று எண்ணி இதே போல EPRLF அமைப்பிற்கும் எல்லா சலுகைகளையும் கொடுத்தனர்.

சில மாதங்களிலேயே எல்லா விதத்திலையும் பின் தங்கி இருந்த இரு அமைப்பும் பெரும் தொகை ஆயுத கையிருப்புடன் வலம் வந்தன. அதனால் தான் விடுதலைப் புலிகள் சொந்தமாகவே அதி நவீன ஆயுதங்களான M-203,M-16, AK 47,RPG போன்ற ஆயுதங்கள் கொள்முதல் செய்யப்பட்டு தாயகம் கொண்டு வந்தனர்.

TELO அமைப்பின் தலைவர்களான குட்டிமணி, தங்கத்துரை போன்றவர்கள் கைது செய்யப்பட்டபின் ( இந்தியாவிற்கு தப்பிப்போக இருந்த இவர்களை, ஸ்ரீசபாரட்ணம் தான் காட்டிக்கொடுத்ததாக கேணல் கிட்டு அவர்கள் நினைவு கூறியிருந்தார்) ஸ்ரீசபாரத்தினம் அதன் தலைவராக வந்தபின், எந்தவித தனி ஆளுமையும் இல்லாது, இந்திய அரசின் சொல்படியே கேட்டு வந்தார்.

இப்படி இருக்கும் போது சிங்கள இராணுவத்திற்கு எதிராக புலிகள், தினமும் தாக்குதல்களை மேற்கொண்டபடி இருந்தனர். ஆனால் மற்றைய இயக்கங்கள் பெயருக்கு ஆயுதங்களுடன் மக்கள் மத்தியில் உலா வந்தனர். இதில் TELO மட்டுமே ஓரிரு தாக்குதல்கள் செய்துள்ளார்கள். ஏனைய அமைப்பினர் பெயருக்கு பந்தா காட்டுவதோடு முகாமில் முடங்கி இருந்தனர்.

அத்தோடு களவு, பாலியல் வல்லுறவு, கொலைகலிலும் ஈடுபட்டனர். பல ஆயுதக்குழுக்கள் இருந்தமையால், இதை யார் செய்தார்கள் என்ற குழப்பமும் மக்களுக்கு எழுந்தது. அத்தோடு ஒவ்வொரு இயக்கத்திலும் மாறி, மாறி போராளிகளையும் கொலை செய்துகொண்டிருந்தனர். இதனால் உண்மையாகவே போராடப்புறப்பட்ட போராளிகளும் பிழையான தலைமையின் வழிகாட்டல்களால் திசை மாறிப்போயினர்.

இப்படி ஆண்டுகள் கடந்த போது இந்திய அரசிற்கு, சிங்கள அரசை பணியவைப்பதற்கு புலிகள் தடையாக இருந்தனர். அதனால் TELO மூலமாக விடுதலுப் புலிகளை பலமிழக்க செய்யும் திட்டம் ஒன்றை போடுகின்றனர். இதற்கு பின்னால் இந்திய அரசே இருந்து செயல்பட்டது. அதன் ஆரம்பமாக தீவுப்பகுதியில் வைத்தும் அராலி, வட்டுகோட்டை பகுதியிலும் சில விடுதலைப் புலிகள் உறுப்பினர்கள் இவர்களால் கொல்லப்பட்டனர்.

சமகாலத்தில் TELO வின் செயல் பாட்டில் சந்தேகம் கொண்ட புலிகள் TELO அமைப்பில் இருந்த கோணேஸ் என்பவர் மூலமாக தகவல் சேகரித்தனர். (மேஜர்.கோணேஸ். இவர் 1991ம் ஆண்டு ஆணையிறவு முகாம் தகர்ப்பின் போது லெப்.கேணல். சராண்ணை. மேஜர். குகதாசண்ணை போன்றோருடன் கவசவாகனத்தில் சென்று தாக்குதல் மேற்கொண்டு வீரச்சவடைந்தவர்) இவரது அண்ணன் புலிகளமைப்பில் இருந்தவர்.

விடுதலைப் புலிகளின் உளவுத்துறைக்காக வேலை செய்து கொண்டிருந்த கோணேஸ் மூலமாக தொடர்ந்து தகவல் வந்துகொண்டிருந்தது. இது அந்த அமைப்பை சேர்ந்தவர்களுக்கு தெரியாது. அப்போது இவர்கள் ரகசியமாக விடுதலைப் புலிகள் மீதான தாக்குதலுக்கு ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருந்தனர். அதன் முதல் கட்டமாக புலிகளின் இரண்டு உறுப்பினர்களை கடத்தினர். இவர்களை மீட்பதற்கா, பேச்சுவார்த்தைக்கு, நிராயுதபாணியாக சென்ற புலிகளின் மூத்த உறுப்பினர் கப்டன். லிங்கம் அவர்கள் அந்த இரு போராளிகளுடனும் சேர்த்து TELO அமைப்பினர் கொலை செய்தனர்.

அதுவரை பொறுத்து போய்க்கொண்டிருந்த விடுதலைப் புலிகள், தம்மை அழிக்க ஆயத்தம் செய்கின்றார்கள் என்பதை தமது உளவாளியான மேஜர். கோணேஸ் மூலமாக தகவலறிந்து, அவர்களுக்கு முன் புலிகள் முந்தினர். அப்போது பழைய பூங்காவில் இருந்த TELO முகாம் மீதே தாக்குதல் மேற்கொள்ளப்பட்டது. அவர்களின் தலமைக்காரியாலயம் அப்போது கல்வியங்காட்டில் இருந்தது.

முதலாவது தாக்குதலின் பின் உயிர் சேதத்தை தவிர்ப்பதற்காக எல்லா இடங்களிலும் ஒலிபெருக்கி மூலமாக TELO அமைப்பினரை சரணடையும் படி கூறப்பட்டது. பலர் நூறு பேர் சரணடைந்தனர். சிலர் புலிகளுக்கு எதிராக தாக்குதல் மேற்கொண்டனர். அவர்களுக்கு எதிராக புலிகளின் துப்பாக்கியும் நீண்டது. அன்று அவர்களே கொல்லப்பட்டனர். அந்த சண்டையில் இவர்கள் கூறியது போல ஆயிரகணக்கில் கொல்லப்படவில்லை. 90பேர் வரையே கொல்லப்பட்டிருந்தனர்.
இதை நான் நியாயப்படுத்தவில்லை. அந்த இளைஞர்கள் மேல் நான் கரிசனை கொள்கின்றேன். பிழையான தலைமையால், பிழையாக வழிநடத்தப்பட்டிருந்தார்கள்.

சண்டை ஆரம்பமானவுடன் லெப்.கேணல்.திலீபன் தலைமையில் ஒரு அணியினர் கல்வியங்காட்டில் வைத்து TELO அமைப்பின் தலைவர் ஸ்ரீசபாரத்தினம் சுற்றி வளைக்கப்பட்டார். அப்போது இவர்களிடமிருந்து தப்பும் நோக்கில் புகையிலை தோட்டமொன்றினுள் பதுங்கி இருந்தார்.
அப்போது தேடுதல் மேற்கொண்டிருந்த புலிகளின் போராளியான மேஜர்.டொச்சன் இவரை கண்டு விட்டார். அப்போது ஸ்ரீசபாரத்தினம், டொச்சன்னை சுட எத்தனித்த போது, டொச்சன் முந்திவிட்டார். அன்று ஸ்ரீசபாரத்தினம் கொல்லப்பட்டதும் இந்த மோதல் முடிவுக்கு வந்தது. இந்திய அரசின் சொல்லைக்கேட்டு TELO ஆரம்பித்ததை புலிகள் முடித்து வைத்தனர். இது தான் அன்று நடந்த உண்மை.

இது குறித்து தலைவர் பிரபாகரன் கூறுகையில், “லிங்கத்தின் சாவுச் செய்தி, மற்றும் தோழர்கள் மீதான தாக்குதல் செய்திகள் வந்தபோது நானே கொதிப்படைந்தேன். களத்திலிருந்த எங்கள் தோழர்களுக்கு வேறு வழி எதுவுமில்லை. லிங்கம் படுகொலை மற்றும் எங்களது முக்கியத் தோழர்கள் கைது என்பது தற்செயலாக நடந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஆழமான சதியின் விளைவாகவே இவை நிகழ்ந்துள்ளன.

இந்திய உளவு அமைப்புகளின் தூண்டுதல் பேரிலேயே சென்னையிலிருந்த ஸ்ரீசபாரத்தினம் யாழ்ப்பாணத்தில் முகாமிட்டிருக்கிறார் என்பதும், எங்களுடன் மோதி எங்களை ஒழித்துக் கட்டுவதே அவரின் திட்டம் என்பதற்கான ஆதாரங்கள் எங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன. எனவே எங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காகவும் தமிழ் மக்களையும் பாதுகாக்கவும் நடவடிக்கைகள் எடுக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திற்கு ஆளானோம்.

ஸ்ரீசபாரத்தினத்தையோ, டெலோ இயக்கத்தையோ திட்டமிட்டு நாங்கள் அழிக்கவில்லை. நாங்கள் முந்திக் கொள்ளாவிட்டால் எங்களை அழித்து தமிழீழ மக்களை கூறுபோட டெலோ இயக்கத்தினர் முயன்றிருப்பார்கள்” என்றார்.

அது போலவே, TELO வின் நடவடிக்கை வெற்றி அழிக்காமையால், தங்கள் அடுத்த வளர்ப்பான EPRLF அமைப்பினரை, விடுதலைப் புலிகள் மீது ஏவி விட்டனர். அதுவரை இவர்களை தடை செய்யும் முடிவை தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் எடுத்திருக்கவில்லை. ஆனால் மன்னாரில் வைத்து EPRLF உறுப்பினர்களிடமிருந்து ஒரு வரைபடத்துடன் கூடிய கடிதமொன்று கிடைத்தது. அதில் குறிப்பிட்ட நாளில் விடுதலைப் புலிகளின் முகாமை தாக்கும் படி விவரிக்கப்பட்டிருந்தது.

இதிலும் உடனே புலிகளே முந்தினர். TELO, EPRLF இரண்டு அமைப்பின் மீதான ஒப்ரேசனை கேணல் கிட்டு அவர்களே செய்திருந்தார். இதில் EPRLF மீது உடனேயே தாக்குதல் மேற்கொள்ளாமல், அவர்களின் முகாம்களை நோக்கி சத்தவெடி வைக்கப்பட்டது. அடுத்தநாள் எல்லோரையும் வந்து சரணடையும் படி ஒலிபெருக்கியில் அறிவித்தனர். அதன் படி எல்லோரும் எந்த எதிர்ப்பும் இல்லாது வந்து சரணடைந்தனர்.
விசாரணையின் பின் எல்லோரும் வீடு செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டனர். இப்படி அனுமதிக்கப்பட்டவர்கள் தான் பின்பு இந்திய இராணுவத்துடன் வந்து கொள்ளை, பாலியல் வல்லுறவுகள், கொலைகள் என பெரும் அழிவுகளை எம் மக்களுக்கு ஏற்படுத்தி இருந்தனர்.

இதோடு EROS அமைப்பு அதன் தலைவர் பாலகுமார் அண்ணையுடன் புலிகளமைப்பில் இணைந்தனர். மற்றைய குழுக்கள் தாமாகவே நாட்டை விட்டுச்சென்றனர். அத்தோடு தமிழர் தேசமெங்கும் ஒரு அமைப்பாக விடுதலைப்புலிகள் மட்டுமே இருந்தனர். அதுவரை பல குழுக்களாக பிரிந்திருந்த தமிழ் இளைஞர்கள் தலைவரின் கீழ் அணிதிரண்டனர்.

இந்த சதிகளின் பின்னால் இருந்த இந்திய அரசின் சூழ்ச்சியை அன்றே விடுதலைப் புலிகள் மோப்பம் பிடித்திருந்தமையால் அன்று எமது போராட்டம் காக்கப்பட்டது. அத்தோடு மற்றைய அமைப்புகளை தடை செய்த போதும், எதிரியுடன் மோதலில் கொல்லப்பட்ட ஏனைய போராளிகளையும் மாவீரர் பட்டியலில் விடுதலைப் புலிகள் இணைத்தனர். இந்த சம்பவம் ஏனையோரையும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் மதித்து நடந்தமையை காட்டுகின்றது. இது தான் அன்று நடந்தது.

தாயகம், தமிழ்நாட்டு, புலம் பெயர்ந்து வாழும் இளையோர்களே பல உண்மைக்கு புறம்பான கதைகளை புனைந்து தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் மீதும் தேசியத் தலைவர் மேதகு வே பிரபாகரன் அவர்கள் மீதும் பழி போடவென்றே பலர் (2009 க்கு பின்) கிழம்பி இருக்கின்றார்கள். அவர்கள் மேல் மிகவும் அவதானமாக இருக்கவும்.

#தொடரும்…

வரலாற்று பதிவில் இருந்து ஈழம் புகழ் மாறன்

தேசியத் தலைவரின் பத்திரிகையாளர் மாநாடு #காணொளி #விடுதலைப்புலிகள் #ஈழமறவர் #பிரபாகரன் #ஈழம் #தமிழர் #Ltte #Prabhakaran #PressConference #Tamil #Eelam

Posted on

Press Conference at Killinochi 2002

Press Conference at Killinochi 2

தமிழீழ தனியரசு மனதளவில் சர்வதேசத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டதான உணர்வு மனதை ஆட்கொண்ட நாள்.
அன்பரசன் நடராஜா

ஏப்பிரல் 10 2002..

தமிழீழ தனியரசு மனதளவில் சர்வதேசத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டதான உணர்வு மனதை ஆட்கொண்ட நாள்.

இராணுவபலத்தில் இலங்கை அரசை விஞ்சி நின்ற புலிகளின் அரசியல் ஆளுமையும் வெளிப்பட்ட நாள்.

தேசியத்தலைவர் அவர்கள் பலதடவைகள் பலதரப்பட்ட ஊடகவியலாளர்களுடனும், அரசியல்துறை சார்ந்த தனிமனிர்களுடனும் சந்திப்புக்களை மேற்கொண்டிருந்தாலும் முதல் தடவையாக தென்னிலங்கை, ஆசிய பிராந்திய, சர்வதேச பத்திரிகையாளர்கள் வன்னியில் ஒன்றுகூடிய தினம்.

புலிகளின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளும், போராட்டத்தின் மீதான அவர்களின் பற்றுறுதியும் ஆணித்தரமாக ஒவ்வொரு நொடியும் வெளிப்பட்டதினம்.

சர்வதேச சக்திகளை, இராணுவ விற்பன்னர்களை வன்னியினை நோக்கி திரும்பிப்பார்க்க வைத்த இந்த பத்திரிகையாளர் மாநாட்டில் ஏராளம் கேள்விகள் புலிகளை நோக்கி வீசப்பட்டது.

தமிழீழ கோரிக்கையினை கைவிட்டால் மரணதண்டனை என்னும் உங்கள் நிலைப்பாடு இனியும் தொடருமா என்னும் கேள்விக்கு, அது தொடரும் என கூறியதையும்,

இன்டர்போல் மூலம் உங்களை கைது செய்து, தண்டனை வழங்க முற்பட்டால் என்ன செய்வீர்கள் என்னும் கேள்விக்கு தனக்கேயுரிய புன்னகையுடன் நடக்கிற கதையினை கதைக்க சொல்லுங்கோ என கூறியதும் … ..,
உண்மையிலேயே மனம் பெருமை கொண்ட தருணங்கள் அவை.

தமிழர் வாழ்வியலின் பல பெருமைக்குரிய தருணங்களை எமக்கு தந்தவர்கள் புலிகள்.

தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும் -பாகம் 13 #ஈழமறவர் #பிரபாகரன் #ஈழம் #தமிழர் #Ltte #Prabhakaran #Tamil #Eelam

Posted on

(சிறப்பு வரலாற்றுத் தொடர் பாகம் 13)

இந்திய – தமிழீழப் போரும் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் எம் ஜி ஆருக்கு விடுத்த செய்தியும்!

கடந்த பதிவில் இந்தியாவின் நயவஞ்சக திட்டம் பற்றியும் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் எடுத்த அதிரடி நிலைப்பாடுகள் பற்றியும் பார்த்திருந்த இந்த பதிவில் இந்திய – தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் போர் பற்றி பார்ப்போம்.

1987ஐப்பசி 10ஆம் நாள் இந்திய – தமிழீழப் போர் எவ்வாறு ஆரம்பித்தது என்பதை அப்போதைய தமிழக முதல்வர் எம். ஜி. இராமச்சந்திரனுக்கு 1987 ஐப்பசி 11ஆம் நாள் தலைவர் பிரபாகரன் எழுதிய கடிதத்தில் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்.

‘எமது தளபதிகளும் போராளிகளும் அநியாயமாகக் கொலையுண்ட சம்பவத்தின் எதிரொலியாக தமிழீழம் எங்கும் வன்முறைச் சம்பவங்கள் தலைதூக்கின. இன மோதல்கள் வெடித்தன. இந்த வன்முறை முயற்சிகளுக்கு நாம் தான் காரணம் என்றும் நாம் ஒப்பந்தத்தை முறிக்க முயன்றதாகவும் இந்தியா எம்மீது அபாண்டமான பழிகளைச் சுமத்தியது. இதனைத் தொடர்ந்து கொழும்பில் இந்திய பாதுகாப்பு மந்திரி திரு. பரத், இந்திய தூதுவர் திரு. தீட்சித் இந்திய இராணுவத் தளபதி லெப்டினன் ஜெனரல் சுந்தர்ஜி ஆகியோர் ஒருபுறமும், சிறீலங்கா சனாதிபதி ஜெயவர்த்தனா, தேசிய பாதுகாப்பு அமைச்சர் அத்துலத் முதலி மறுபுறமும் விடுதலைப் புலிகளை ஒழித்துக் கட்டும் ஒரு சதித்திட்டத்தை உருவாக்கினர்.

விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தை தடை செய்வது என்றும், எமது போராளிகளுக்கு பொது மன்னிப்பு இல்லையென்றும் ஜெயவர்த்தனா அறிவித்தார். விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிராக்கடும் இராணுவ நடவடிக்கை எடுக்க இந்தியா முடிவு செய்திருப்பதாக திரு. பந்த் அறிவித்தார். இதனைத் தொடர்ந்து இந்திய சமாதானப் படை விடுதலைப் புலிகள் மீது ஒரு விசமத்தனமான தாக்குதலைத் தொடங்கியது. 1987 ஐப்பசி 10ஆம் நாள் காலை அமைதிப்படையினர் யாழ்ப்பாண நகரிலுள்ள இரு தமிழ் தினசரிப் பத்திரிகைக் (ஈழமுரசு, முரசொலி) காரியாலயங்களுக்குள் புகுந்தனர். பின்னர் பத்திரிகை அச்சு இயந்திரத்திற்குள் வெடிகுண்டுகளை வைத்து அவற்றைத் தகர்த்தனர்.

அதன்பின் நண்பகல் விடுதலைப்புலிகளை வேட்டையாடி அழிக்கும் நோக்குடன் கோட்டை இராணுவ முகாமில் இருந்த இந்திய அமைதிப்படையினர் யாழ் நகருக்குள் பிரவேசிக்க முயன்றனர். அவர்களை நாம் தடுக்க முயன்றோம். அவர்கள் எம்மை நோக்கித் துப்பாக்கிப் பிரயோகம் செய்தனர். நாம் எமது தற்பாதுகாப்புக்காக திருப்பிச் சுட்டோம். போர் மூண்டது. இந்திய இராணுவம் பீரங்கி, டாங்கி போன்ற கனரக ஆயுதங்கள் சகிதம் குடியிருப்புக்கள் நிறைந்த பகுதிகள் மீது மணிக்கணக்கான தாக்குதல்களை நடத்தினர். தொடர்ந்தும் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இதனால் எமது போராளிகள் மட்டுமன்றி பொதுமக்கள் பலரும் பெருமளவில் மடிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். பொது மக்கள் கொல்லப்பட்டாலும் பரவாயில்லை, விடுதலைப் புலிகளை அழித்து விடவேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டி நிற்கிறது இந்திய இராணுவம். நாலாபக்கமும் முற்றுகையிடப்பட்ட நிலையில் நாம் எமது தற்பாதுகாப்பிற்காக போராடி வருகிறோம். உயிருடன் கைதாகி அவமானப்பட்டுச் சாவதைவிட போராடி இறப்பதே மேலானது என்ற இலட்சியத்துடன் நாம் துப்பாக்கி ஏந்தியுள்ளோம்.ன என்றார்.

யுத்தம் தீவிரமாக நடைபெற்றது. யாழ் குடாநாட்டை கைப்பற்ற இந்தியப்படை ஒரு மாதகாலம் போரிட்டது. இப்போரைத் தலைவர் பிரபாகரன் தலைமையேற்று விடுதலைப் புலிகளை வழிநடத்தினார். தொடர்ச்சியான கெரில்லாப் போர்முறைதான் இனிமேல் இந்தியப் படையை எதிர்கொள்ளத் தகுந்த போர்முறை எனத் தீர்மானித்து, தலைவர் பிரபாகரன் தனது போராளிகளுடன் தமிழீழக் காடுகளுக்குச் சென்றார். கெரில்லா போர் தொடர்ந்தது. இந்தியப் படையினர் தரப்பில் பெரும் சேதம் ஏற்பட்டது. விடுதலைப் புலிகளை எதிர் கொள்ளத் திராணியற்ற இந்தியப் படை பொதுமக்கள் மீது தனது வெறித்தனத்தைக் கட்டவிழ்த்து விட்டுப் பொது மக்கள் பலரைக் கொன்று குவித்தது.

பெண்கள் பலரை பாலியல் வல்லுறவுக்குட்படுத்தி படுகொலை செய்தது இந்தப் போர் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த காலத்தில் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் 12.10.1987 அன்றும் 14.10.1987 இலும் மற்றும் 13.01.1988 இலும் இந்தியப்பிரதமர் இராஜிவ்காந்திக்குப் போர் நிறுத்தத்தை மேற்கொண்டு தமக்கு அளித்த உறுதி மொழிகளின்படி இடைக்கால அரசைத் தமிழ்ப்பகுதிகளில் நிறுவினால் தாம் ஆயுதங்களை ஒப்படைக்கத் தயாராக இருப்பதாக உறுதியளித்துக் கடிதம் அனுப்பினார். ஆனால் ராஜிவ் காந்தி தலைவர் பிரபாகரனைக் கொன்று, தமிழீழ விடுதலை அரசியல் இலட்சியத்தை அறவே ஒழித்துவிட வேண்டும் என்ற வெறியுடன் தன்னுடைய ஆயுதப் படைகளை இலட்சக்கணக்கில் தமிழீழத்தில் இறக்கிவிட்டார். போர் தொடர்ந்தது….
தொடர்ந்து வரும் நாட்களில் இந்திய புலிகள் மோதலை பற்றியும் தலைவரின் அதிரடி திட்டங்கள் பற்றியும் திணறிய இந்திய படைகள் பற்றியும் விரிவாக பார்ப்போம்.

தொடரும்..

ஈழம் புகழ் மாறன்.

தேசியத் தலைவரின் தன்மையின் ஆழம்..! #விடுதலைப்புலிகள் #ஈழமறவர் #பிரபாகரன் #ஈழம் #தமிழர் #Ltte #Prabhakaran #Tamil #Eelam

Posted on

தனிமனித ஒழுக்கம் அரவணைப்பு, பழக்கவழக்கங்கள் என்பவற்றை உலகில் ஒரு மனிதனில் பார்க்க முடியும் என்றால் அந்த ஒற்றை மனிதன் தலைவர் பிரபாகரன் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை அவ்வாறு உங்களுக்கு சந்தேகம் இருந்தால் உலக வரலாற்று ஏடுகளை தட்டி பாருங்கள். ஒரு மனிதனின் தன்மையை அறிய வேண்டும் என்றால் அவரின் வீட்டிற்கு விருந்தோம்பலுக்கு செல்ல வேண்டும், அவரின் விருந்தொம்பலில் தன்மையை கணிப்பிடலாம் என தமிழ் இலக்கியங்கள் கூறுகின்றன. அந்த இலக்கிய பொக்கிசத்தை நேரில் பார்க்கும் பாக்கியத்தை ஈழத்தமிழர்களுக்கு காலம் வழங்கியிருந்தது குறிப்பாக போராளிகளுக்கு. அந்த சிறிய வரலாற்றில் ஒரு சிறிய பக்கத்தை இங்கு பதிவு செய்கின்றேன்.

அது 2000ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதி என்று நினைக்கின்றேன் சரியாக நினைவில்லை தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் காலை உணவு சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தவேளை கேணல் சங்கர் அண்ணா அலுவலாக வந்திருந்தார் தலைவரை சந்திக்க. அப்போது தலைவர் மாம்பழம் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். சங்கர் அண்ணா வந்ததும் ‘அண்ணை மாம்பழம் சாப்பிடுங்கோ’ என்று கூற அவரும் சாப்பிட்டார். மாம்பழம் நல்ல சுவையாக இருந்தது. சங்கர் அண்ணையும் நல்ல சுவையாக இருக்கின்றது எனச் சொல்லிச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரது மனவோட்டத்தை புரிந்து கொண்ட தலைவர் ‘மற்றப்பழத்தையும் சாப்பிடுங்கோ அண்ணை’ என்றார். சங்கர் அண்ணை சாப்பிடத் தொடங்க அண்ணை பாதுகாவலர்களிடம் ‘இன்னுமொரு மாம்பழம் ஒன்று வெட்டிவாங்கோ’ என்றார். உள்ளே சென்றுவிட்டு திரும்பி வந்த அவர் ‘மாம்பழம் முடிந்து விட்டது’ என்றார்.

சங்கர் அண்ணை முகம் சற்று மாறியதை கவனித்த தலைவர் உடனேயே ‘சரி, வாழைப்பழம் எடுத்துவாங்கோ’ எனக் கூற அவர் அதுவும் முடிந்து விட்டது என்றார். சங்கர் அண்ணை சங்கடப்படுவதை உணர்ந்த தலைவர். ‘சரி தம்பி’ என்று அந்த சம்பாசனையை முடித்துக் கொண்டார். பின்னர் சங்கர் அண்ணையுடன் சம்பந்தப்பட்ட விடயங்களை கதைத்து அவருக்கு மனச்சங்கடம் இல்லாமல் வேறு வகையில் அவரை சந்தோசமாக அனுப்பி வைத்தார்.

பின்னர் அன்று மாலை தலைவர் பத்திரிகை வாசித்துக் கொண்டிருந்தவேளை சம்பந்தப்பட்ட போராளி தலைவருக்கு முன்னால் சென்றார். ‘தம்பி இங்கை வாங்கோ’ என அப்போராளியை அழைத்து காலையில் நீங்கள் நடந்து கொண்டு முறை சரியா?’ எனக்கேட்டார். அவரும் எது என்று தெரியாமல் விழிக்க, தலைவர் சொன்னார் ‘காலையில் பழம்; கொண்டு வாங்கோ என்று சொல்ல, நீங்கள் சங்கர் அண்ணைக்கு கேட்கக்கூடியவாறு பழம் முடிந்து விட்டது என்று சொன்னீர்கள்.

அப்படி சொல்லியிருக்கக்கூடாது. ஏனென்றால் எனக்குரிய உணவை தான் சாப்பிட்டுவிட்டேனே என்ற குற்ற உணர்ச்சி சங்கரண்ணைக்கு ஏற்பட்டதை அவரின் முகமாற்றத்திலிருந்து அறிந்து கொண்டேன். உணவு பரிமாறும் போது விருந்தினர்களின் மனம் கோணாமல் நடந்து கொள்ளவும் உணவு பரிமாறிமாறவும் பழகிக் கொள்ளவேண்டும். இனிமேல் இப்படியான தருணங்களில் நான் கேட்கும் உணவு முடிந்து விட்டால், ஒரு ஒற்றையில் எழுதித்தாருங்கள் நான் அதைப் புரிந்து கொள்வேன் அவர்களிற்கும் தர்மசங்கடம்; ஏற்படாது’ என்று சொன்னார்.

இந்த சிறு துளி வரலாற்று குறிப்பு எவ்வளவு பெரிய ஒரு அடித்தளத்தை காட்டி நிற்கின்றது. அந்த வரலாற்று அடித்தளத்தில் இருந்து வந்த நாம் எத்தனை பேர் அந்த அடித்தளத்திலருந்து வந்த தன்மையோடு இருக்கின்றோம் என்பதை உங்கள் மனச்சாட்சியிடம் கேட்டு பாருங்கள். எப்போது சுயநலம் எனும் முகமூடியை அணிந்தீர்கள் என்பது தெரியும்.

ஈழம் புகழ் மாறன்.

தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும் – பாகம் 12 #ஈழமறவர் #பிரபாகரன் #ஈழம் #தமிழர் #Ltte #Prabhakaran #Tamil #Eelam

Posted on

“தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும்!.”
(சிறப்பு வரலாற்றுத் தொடர் பாகம் 12)

இந்தியாவை  நேசித்த  தலைவர்  பிரபாகரனும் – ராஜீவ் காந்தியின் சதித்திட்டமும் – சுதுமலை பிரகடனமும்!

கடந்த பதிவில் இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தம் பற்றியும் அதன் பின்னர் நடந்த நிகழ்வுகள் பற்றியும் பார்த்திருந்தோம் இந்த பதிவில் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் இந்தியா மீது சினம் கொள்ள வைத்த சம்பவங்களையும் அதன் பின்னர் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் எடுத்த அதிரடி நிலைப்பாடுகள் பற்றியும் வரிவாக பார்ப்போம்…

1987ம் ஆண்டு ஜுலை மாதத்தில் ‘ஒப்பரேஷன் பூமாலை’ நடவடிக்கை இந்தியப் படைகளால் மேற்கொள்ளப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இலங்கையும் இந்தியாவும் தமக்கிடையில் ஒரு ஒப்பந்தத்தைச் செய்து கொள்ளத் தயாராகியிருந்தன.

தலைவர் பிரபாகரன் அப்பொழுது ஈழமண்ணில் தமது தலைமையகத்தை அமைத்து, ஈழ மண்ணிலேயே நிலைகொண்டிருந்தார்.

இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தம் பற்றி பிரபாகரன் அவர்களுக்கு அறிவித்து அவரது ஒப்புதலையும் எப்படியாவது பெற்றுவிடுவதற்கு இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி திட்டம் தீட்டினார். அந்த ஒப்பந்தம் பற்றி தலைவர் பிரபாகரனுடன் நேரடியாகப் பேசுவதற்காக திரு.பிரபாகரனை புதுடில்லிக்கு வரும்படி அழைப்பு விடுத்தார்.

ஆனால் தமிழீழத்தை கைவிடும் எந்தவொரு தீர்வுக்கும் சம்மதிக்க போவதில்லை என்று தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் உறுதியாகத் தெரிவித்துவிட்டார்.

இந்திய அரசினதும், பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியினதும் நேர்மையில் புலிகளைச் சந்தேகம் கொள்ளவைத்த மற்றுமொரு சம்பவமாக இந்த டெல்லி சம்பவம் அமைந்திருந்தது.
இந்தியா மீது புலிகளுக்கு இருந்த கொஞ்சநஞ்ச நம்பிக்கையையும் சிதறடித்த ஒரு சம்பவமாக இந்த அசோகா விடுதியில் சிறைவைப்புச் சம்பவம் அமைந்திருந்தது.

இந்தியாவை நம்பி அதன் விருந்தினராக வந்திருந்த தலைவரை கைது செய்து சிறைவைத்தது போன்று நடந்துகொண்ட இந்தியாவின் நம்பிக்கைத் துரோகச் செயலே, இந்தியா பற்றிய ஒரு எதிர் நிலைப்பாட்டை தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் பிற்காலத்தில் எடுப்பதற்கும் காரணமாக அமைந்தது.

இந்தியாவிற்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்கவேண்டும், இந்தியாவின் முகத்தில் கரிபூசவேண்டும் என்று ஒவ்வொரு ஈழத்தமிழனையும் நினைக்கவைத்த ஒரு சம்பவமாக இந்தச் சம்பவத்தைக் பல இராணுவ ஆய்வாளர்கள் அடையாளப்படுத்துகின்றார்கள்.

தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களை அடைத்துவைத்து, பேச்சுவார்த்தை என்ற பெயரில் ஒப்பந்தத்தை அவர் மீது திணித்த இந்திய அரசின் அடாவடித்தனத்தையும், எதேச்சாதிகாரத்தையும், நம்பிக்கைத் துரோகத்தையும், ஈழத் தமிழர்கள் இன்றுவரை மனதினில் நிறுத்தியபடிதான் இருக்கின்றார்கள்.

24ஊம் திகதி முதல் ‘அஷோகா’ ஹோட்டலில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த தலைவர் உட்பட்ட தளபதிகளை, 28ம் திகதியே இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி சந்தித்தார்.

தலைவர் பிரபாகரன் மற்றும் தளபதிகள் வெளித் தொடர்புகள் எதுவும் இன்றி அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததால், ‘புலிகள் ஒப்பந்தத்திற்குச் சம்மதித்துவிட்டார்கள்’ என்று இந்திய தரப்பினரால் வெளி உலகிற்கு கூறப்பட்ட பொய்யையும் மறுப்பதற்கு எவருமே இல்லாமல் போயிருந்தது.

சிறைவைக்கப்பட்டிருந்த நிலையில் தலைவர் பிரபாகரனைச் சந்தித்த ராஜீவ் காந்தி, பலவாறான நெருக்குதல்களையும், மிரட்டல்களையும் பிரயோகித்து புலிகளை அந்த ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி நிர்ப்பந்தித்தார்.

வெறும் கலந்துரையாடல்களுக்கு என்று கூறி அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருந்த தமிழீழ தேசியத் தலைவர் மீது இந்தியா அழுத்தங்களைப் பிரயோகித்ததானது, ஈழப் பிரச்சனையில் இந்தியாவின் மன்னிக்கமுடியாத துரோகத்தை ஈழத் தமிழருக்கு வெளிப்படுத்தியிருந்தது.

நாங்கள் இந்திய அரசாங்கத்தினாலும், பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியினாலும் ஏமாற்றப்பட்டுவிட்டோம். எனது முதுகில் குத்தப்பட்டுவிட்டது. என்னிடம் சயனைட் கழுத்தில் தொங்குகின்றது. தற்கொலை செய்துவிடலாமோ என்றுகூட நினைத்தேன். ஆனால், பல்லாயிரக்கணக்கான எனது சகோதர சகோதரிகளை நினைத்து என்னால் அந்த முடிவை எடுக்கமுடியவில்லை. இவ்வாறு தலைவர் பிரபாகரன் பின்னர் நினைவுகூர்ந்திருந்தார்.

இந்திய அரசினதும், பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியினதும் இந்த துரோக நடவடிக்கையே, பின்னாளில் இந்தியாவிற்கு எதிராக பல நடவடிக்கைகளை தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் எடுக்கக் காரணமாக அமைந்திருந்தன.

இப்படியெல்லாம் இந்தியாவால் நெருக்கடிக்குள்ளான நிலையில் அந்த ஒப்பந்தத்தை ஏற்றதாகக் கூறி 02.08.1987 அன்று யாழ்ப்பாணம் திரும்பிய தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் 04.08.1987 அன்று சுதுமலை அம்மன் ஆலய முன்றலில் ஒரு உரையை நிகழ்த்தினார்.

இந்தியாவால் ஏமாற்றப்பட்ட நிலையில், இந்தியாவால் முதுகில் குத்தப்பட்ட நிலையில், இந்தியாவால் புலிகள் நிராயுதபாணிகளாக்கப்படுவது உறுதிப்படுத்தப்பட்ட நிலையில், விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுதக் களைவுத் திகதிகள் தீர்மானிக்கப்பட்ட நிலையில், இன்னும் குறிப்பாகக் கூறுவதானால் இந்தியப்படைகளுக்கு எதிராகப் போராடுவது என்று தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் தீர்மானம் எடுத்துவிட்ட பின்னர்தான், தலைவரது சுதுமலைப் பிரகடனம் மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தது.

சுதுமலை பிரகடனத்தில் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் ஆற்றிய உரை…

எமது அரசியல் தலைவிதியை இந்தியா என்கின்ற எமது வல்லமைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு மாபெரும் வல்லரசு நிச்சயிக்க முடிவுசெய்திருக்கும் நிலையில் எம்மால் என்ன செய்ய முடியும்?

இந்தியப்பிரதமர் எனக்கு சில உறுதிப்பாடுகளை வழங்கினார். எமது மக்களின் பாதுகாப்பிற்குரிய உறுதியினையும் அவர் வழங்கினார்.

இந்தியப் பிரதமரின் ஒளிவுமறைவற்ற நேர்மையில் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கின்றது. அவரளித்த உறுதியிலும் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கின்றது. பேரினவாத சிங்கள அரசாங்கம் மீண்டும் தமிழின ஒழிப்பைத் தொடங்குவதற்கு இந்தியா அனுமதியமளிக்க மாட்டாது என்று நாம் நம்புகின்றோம்.

இந்த நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலேயே இந்திய அமைதிப்படையிடம் எமது ஆயுதங்களை ஒப்படைக்கத் தீர்மானித்துள்ளோம்.

ஆயுதங்களை நாங்கள் ஒப்படைக்கவில்லையானால் நாம் இந்தியப்படைகளுடன் மோதுகின்ற சூழ்நிலை உருவாகும். இது எமக்குத் தேவையில்லை.

நாம் இந்தியாவை நேசிக்கின்றோம். இந்திய மக்களை நேசிக்கின்றோம். இந்தியப் படைகளுக்கு எதிராக நாம் எமது ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தும் கேள்விக்கே இடமில்லை.

எமது எதிரிகளிடம் இருந்து எம்மைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பினை இந்தியப்படைகள் ஏற்கின்றன.

எமது ஆயுதங்களை நாம் இந்தியப்படையினரிடம் ஒப்படைப்பதன் மூலம் ஈழத்தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரது உயிருக்கும் முழுப் பாதுகாப்பை வழங்கும் பொறுப்பினை இந்திய அரசாங்கம் ஏற்கின்றது என்பதை வலியுறுத்திக் கூறிக்கொள்ள விரும்புகின்றேன்.

இந்தியா எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்குவதைத் தவிர எமக்கு வேறு வழி எதுவும் இல்லை. இந்த வாய்ப்பினை அவர்களுக்கு வழங்குவோம்.

எம்மக்களது விடுதலைக்காக, எம்மக்களது விமோசனத்துக்காக நாங்கள் ஏந்திய ஆயுதங்களை இந்திய அரசிடம் ஒப்படைக்கிறோம். தமிழீழ மக்களின் ஒரே பாதுகாப்புச் சாதனமாக இருந்து வந்த இந்த ஆயுதங்களை இந்திய அரசு எம்மிடத்திலிருந்து பெற்றுக் கொள்வதிலிருந்து தமிழீழ மக்களின் பாதுகாப்பு என்ற பெரும் பொறுப்பையும் ஏற்றுக் கொள்கிறது. ஆயுதக் கையளிப்பு என்பது இந்தப் பொறுப்பு மாற்றத்தை தான் குறிக்கிறது என்றார் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள்.

இதன் பின்னர் தலைவர் பிரபாகரனின் உத்தரவின் பேரில் ஆயுதங்கள் பலாலி இராணுவ முகாமில் வைத்து இந்திய இராணுவத்திடம் கையளிக்கப்பட்டது.

ஆனால் இந்தியப் பிரதமர் ராஜிவ்காந்தி , தலைவர் பிரபாகரனுக்குக் கொடுத்த எந்தவொரு வாக்குறுதியையும் நிறைவேற்றாது இழுத்தடித்து வந்ததோடு, தமிழ்த் துரோகக் குழுக்களை தமிழீழப்பகுதிகளில் கொண்டு வந்துவிட்டு தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கும், தமிழீழ மக்களுக்கும் எதிரான செயல்களைப் புரிய அவர்களை ஏவிவிட்டார்.

இதேவேளை தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் இந்தச் சுதுமலைப் பிரகடனம் மேற்கொள்ளும் முன்னதாக மற்றொரு கசப்பான சம்பவத்தையும் அவர் இந்தியாவினால் எதிர்கொண்டிருந்தார்.

1986ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 15ஆம்,16ஆம்,17ஆம் திகதிகளில் பெங்களுரில் நடைபெற இருந்த தெற்காசிய பிராந்திய ஒத்துளைப்பு (சார்க்) மாநாட்டில் கலந்து கொள்வதற்காக இலங்கையின் ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தன இந்தியா வருவதாக இருந்தது. அவரது இந்திய விஜயத்தின் போது புலிகள் மற்றும் தமிழ் நாட்டில் தங்கியிருந்து செயற்பட்டுக்கொண்டிருந்த தமிழ் போராட்ட இயக்கங்கள் தரப்பில் இருந்து ஜே.ஆருக்கு ஏதாவது ஆபத்து ஏற்படக்கூடும் என்று இந்தியாவின் புலனாய்வுத் துறை இந்தியப் பிரதமரை எச்சரிக்கை செய்திருந்தது.

அப்பொழுது ஈழப் போராட்ட அமைப்புக்களுக்கு எதிராக இந்தியா தனது நகர்வை ஆரம்பித்திருந்த காலம். ஆகவே, சார்க் மாநாட்டை அடிப்படையாக வைத்து தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஒரு பாடம் படிப்பிக்க ராஜீவ் காந்தி எண்ணினார்.

1986ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 8ஆம் திகதி அதிகாலை தமிழ் நாட்டிலிருந்த தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் முகாம்கள் ஒன்றுவிடாமல் முற்றுகையிடப்பட்டு அவர்களது ஆயுதங்கள் தமிழக காவல்துறையினரால் கைப்பற்றப்பட்டன. சுமார் 40 கோடி ரூபாய் பெறுமதியான ஆயுதங்கள் கைப்பற்றப்பட்டதாக இந்தியப் பத்திரிகைகள் செய்தி வெளியிட்டிருந்தன. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளிடம் இருந்து கைப்பற்றப்பட்ட ஆயுதத் தொகுதியினுள், SAM-7 (Surface to Air Missile) விமான எதிர்ப்பு ஏவுகணைகளும், சக்திவாயந்த தொலைத்தொடர்பு கருவிகளும் அடங்கி இருந்ததாக அப்பொழுது செய்திகள் வெளியாகி இருந்தன.

தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களையும் கைது செய்தார்கள். காவல் நிலையம் அழைத்துச் செல்லப்பட்ட புலிகளின் தலைவரை தமிழக காவல்துறை புகைப்படம் எடுத்ததுடன், அவரை அங்கு அவமானப்படுத்தும் விதத்திலும் நடந்துகொண்டார்கள்.

இந்தியாவின் பேச்சை மீறினால் இப்படியான இன்னல்களையெல்லாம் சந்திக்க நேரிடும் என்பதை விடுதலைப் புலிகளுக்கு உணர்த்தவே இந்தியா இந்த நகர்வை எடுத்திருந்தது.

இதனைத் தொடர்ந்து தலைவர் பிரபாகரன் சாகும் வரையிலான உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தை சென்னையில் இருந்த புலிகளது அலுவலகத்தில் ஆரம்பித்ததைத் தொடர்ந்து, தமிழக காவல்துறையினரால் கைப்பற்றப்பட்டிருந்த புலிகளின் ஆயுதங்கள், தொலைத்தொடர்பு சாதனங்கள் என்பனவற்றை விடுதலைப் புலிகளிடம் ஒப்படைக்கும்படி தமிழக முதலமைச்சர் எம்.ஜீ.ஆர். உத்தரவு பிறப்பித்தார்.

தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் முதற் தடவையாக ஒரு சாத்வீகப் போராட்டத்தை நடாத்தும்படியான சந்தர்ப்பத்தை ஏற்படுத்தியிருந்த இந்தச் சம்பவமே, இந்தியா மீது புலிகளை பகைகொள்ள வைத்த முதலாவது சம்பவம் என்று அரசியல் ஆய்வாளர்கள் விமர்சிக்கின்றர்கள்.

இந்தச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்துதான் இந்தியா மீது முற்றாக நம்பிக்கை இழந்த நிலையில் தலைவர் 1987ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் யாழப்பாணம் திரும்பினார்.

அதாவது இந்தியா மீது விடுதலைப் புலிகள் முற்றாகவே நம்பிக்கை இழந்த நிலையில், இந்தியா மீது விடுதலைப் புலிகள் மிக மோசமாகப் பகை கொண்ட நிலையில், இந்தியாவை நம்பி இனிப் போராட்டம் நடாத்துவதில்லை என்று தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தலைமை நிலைப்பாடு எடுத்த நிலையில், இந்தியா ஆயுதக்களைவு செய்ய முற்படும்பொழுது இந்தியப்படைகளுடன் மோதுவதென்று விடுதலைப் புலிகள் தீர்மானம் எடுத்தபின்பு, இந்தியாவுக்கு ஒரு பாடம் படிப்பிக்கவேண்டும் என்று புலிகளின் தலைமை முடிவுசெய்த பின்னர்தான், இந்தியாவை நேசிக்கின்றோம் என்ற தலைப்பில் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் சுதுமலைப் பிரகடனத்தை மேற்கொண்டிருந்ததை ஆழமாக பார்ப்போம்.

இன்னும் குறிப்பாகக் கூறுவதானால், இந்தியாப் படைகளுடன் மோதுவதற்கு முடிவெடுத்த நிலையில், சுதுமலைப் பிரகடனம் ஊடாக தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் இந்தியாவை சிறிது காலத்திற்கு கையாள முயன்றார் என்பதைத்தான் நாம் இங்கு கவனகத்தில் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

திடுதிப்பென்று இந்தியப் படைகள் வந்திறங்கிவிட்டன. வந்ததும் வராததுமாக புலிகளிடம் ஒரு ஆயுதக்களைவை இந்தியப்படைகள் செய்ய இருந்தன. ஈழத்தமிழர்களும் இந்தியாவை தமது காவல்தெய்வங்களாக நினைத்து கிட்டத்தட்ட பூசை செய்யும் நிலையில் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். தமிழக தமிழர்களும் ஈழத் தமிழர்களைக் காப்பாற்றவே இந்தியா அங்கு சென்றுள்ளதாக நம்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

தமிழ் மக்களின் மனங்களில் இந்தியாவின் உண்மையான முகத்தை தோலுரித்துக் காட்டவேண்டிய தேவை தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கு இருந்தது.

திலீபன் தலைமையிலான அரசியல் பிரிவினர் அந்தக் காரியத்தைச் செய்துகொண்டிருக்க, மறுபக்கம் இந்தியப் படையினருடன் மோதுவதற்குத் தேவையான ஆயுதங்களை குமரப்பா, புலேந்திரன் தலைமையிலான குழுவினர் பல்வேறு மார்க்கங்களில் சேகரிக்க, தமிழகத்தில் இருந்த விடுதலைப் புலிகளின் பல தளங்களை கிட்டு தலைமையிலான குழுவினர் வேறு இடங்களுக்கு மாற்ற, மாத்தையா தலைமையில் வன்னிக் காடுகளில் பாரிய இரகசியத் தளம் அமைக்கப்பட, அதற்கான கால அவகாசத்தைப் பெற்றுக்கொடுக்கும் பணியைத்தான் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களின் சுதுமலைப் பிரகடனம் செய்திருந்தது…

புலிகளின் பாய்ச்சல் தொடரும்….
ஈழம் புகழ் மாறன்

ஈழப்பறவைகள்

தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும் – பாகம் 11 #ஈழமறவர் #பிரபாகரன் #ஈழம் #தமிழர் #Ltte #Prabhakaran #Tamil #Eelam

Posted on


“தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும்!.”

(சிறப்பு வரலாற்றுத் தொடர் பாகம் 11)

இந்திய – சிறீலங்கா ஒப்பந்தமும் – தாயகம் திரும்பிய தலைவர் எடுத்த அதிரடி முடிவும்!

கடந்த வாரம் இடம்பெற்ற பதிவில் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களுக்கும் ராஜீவ் காந்திக்கும் இடையில் இடம் பெற்ற சந்திப்பு பற்றி விரிவாக பாத்திருந்தோம் இந்த பதிவில் இந்திய – சிறீலங்கா ஒப்பந்தம் பற்றியும் அதன் பின்னர் நடந்த நிகழ்வுகள் பற்றியும் பார்ப்போம்..

1987ம் ஆண்டு ஆடி மாதம் 29ம் நாள் தமிழீழ மக்களின் ஒப்புதல் இன்றி, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஒப்புதல் இன்றி, தமிழீழ மக்களின் விடுதலையே தன் உயிர்மூச்சு என்று சொல்லி தமிழீழ விடுதலைப் போரை வழிநடத்திச் செல்லும் தலைவர் பிரபாகரனின் ஒப்புதல் இன்றி அவரை டில்லி அசோகா விடுதியில் பூட்டி வைத்துவிட்டு, பிராந்திய வல்லரசு என்ற இறுமாப்புடன் இந்தியப் பிரதமர் ராஜிவ் காந்தி சிறீலங்காப் பிரதமர் ஜெ. ஆர். ஜெயவர்த்தனாவுடன் இந்தியாவின் பூகோள நலனுக்கான ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட்டார். இந்திய இராணுவம் தமிழீழப் பகுதிகளுக்கு ‘அiதிப்படை” என்ற பெயரில் அனுப்பப்பட்டது.

ஒப்பந்தம் செய்துவிட்டு இந்தியா திரும்பிய இந்தியப்பிரதமர் தலைவர் பிரபாகரனைச் சந்தித்துச் சில உறுதிமொழிகளை அளித்தார். இந்த உறுதி மொழிகளைப் பெற்றுக் கொண்ட தலைவர் பிரபாகரன் தமிழீழம் திரும்பினார்.

இதேவேளை இந்திய – சிறீலங்கா ஒப்பந்தம் தொடர்பாக தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் நிலைப்பாட்டை சுதுமலையில் நடந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கூட்டத்தில் பல லட்சம் தமிழ்மக்கள், இந்திய இராணுவத் தளபதிகள், பத்திரிகையாளர்கள், முன்னிலையில் தலைவர் பிரபாகரன் தெளிவுபடுத்தினார். அதில் ‘எம்மக்களது விடுதலைக்காக, எம்மக்களது விமோசனத்துக்காக நாங்கள் ஏந்திய ஆயுதங்களை இந்திய அரசிடம் ஒப்படைக்கிறோம். தமிழீழ மக்களின் ஒரே பாதுகாப்புச் சாதனமாக இருந்து வந்த இந்த ஆயுதங்களை இந்திய அரசு எம்மிடத்திலிருந்து பெற்றுக் கொள்வதிலிருந்து தமிழீழ மக்களின் பாதுகாப்பு என்ற பெரும் பொறுப்பையும் ஏற்றுக் கொள்கிறது. ஆயுதக் கையளிப்பு என்பது இந்தப் பொறுப்பு மாற்றத்தை தான் குறிக்கிறது.

நாம் ஆயுதங்களை கையளிக்காது போனால் இந்திய இராணுவத்துடன் மோதும் துர்ப்பாக்கிய சூழ்நிலை ஏற்படும். இதை நாம் விரும்பவில்லை. தமிழீழத் தனியரசே தமிழீழ மக்களின் பிரச்சினைக்கு நிரந்தரத் தீர்வை அளிக்கும் என்பதில் எனக்கு அசையாத நம்பிக்கையுண்டு. தமிழீழ இலட்சியத்துக்காகவே நான் தொடர்ந்து போராடுவேன். தமிழீழ மக்களின் நலன்கருதி இடைக்கால அரசில் பங்கு பற்ற அல்லது தேர்தலில் போட்டியிட வேண்டிய சூழ்நிலை எமது இயக்கத்துக்கு ஏற்படலாம். ஆனால் நான் எந்தக் காலகட்டத்திலும் தேர்தலில் பங்குபற்றப் போவதில்லை. இதை நான் மிகவும் உறுதியாகச் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகின்றேன்” என்றார்.
இதன் பின்னர் தலைவர் பிரபாகரனின் உத்தரவின் பேரில் ஆயுதங்கள் பலாலி இராணுவ முகாமில் வைத்து இந்திய இராணுவத்திடம் கையளிக்கப்பட்டது.

ஆனால் இந்தியப் பிரதமர் ராஜிவ்காந்தி, தலைவர் பிரபாகரனுக்குக் கொடுத்த எந்தவொரு வாக்குறுதியையும் நிறைவேற்றாது இழுத்தடித்து வந்ததோடு, தமிழ்த் துரோகக் குழுக்களை தமிழீழப்பகுதிகளில் கொண்டு வந்துவிட்டு தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கும், தமிழீழ மக்களுக்கும் எதிரான செயல்களைப் புரிய அவர்களை ஏவிவிட்டார்….

இது பற்றிய விரிவான பார்வையை தொடர்ந்து வரும் நாட்களில் விரிவாக பார்ப்போம்….

தொடரும்….
ஈழம் புகழ் மாறன்

தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும் – பாகம் 10 #ஈழமறவர் #பிரபாகரன் #ஈழம் #தமிழர் #Ltte #Prabhakaran #Tamil #Eelam

Posted on


“தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும்!.”
(சிறப்பு வரலாற்றுத் தொடர் பாகம் 10)

புலிக்குணமும் – நரித்தந்திரமும் | தலைவர் பிரபாகரன் – ராஜீவ் சந்திப்பு

கடந்த பதிவில் டெல்லியில் வைத்து தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களை இந்திய அரசு மிரட்டியதையும் அதற்கு அடிபணியாத தலைவரின் மன உறுதி பற்றியும் பார்த்திருந்தோம் இந்த பதிவில் ராஜிவ் காந்தியின் நரி திட்டம் பற்றியும் தலைவரின் தூரநோக்கு சிந்தனை பற்றியும் விரிவாக பார்ப்போம்

தலைவர் பிரபாகரனை, இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்துக்கு சம்மதிக்க வைக்கும் முயற்சியில், தமிழக முதலமைச்சர் எம்.ஜி.ஆரை ஈடுபடுத்தியும், அவர் விடுதலைப்புலிகள் பக்கம் சார்ந்து கருத்து தெரிவித்ததும், பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி தானே நேரடியாக முயற்சி செய்வது என்று முடிவெடுத்தார்.

ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாவதற்கு முந்தின நாள், அதாவது ஆடி 28-ஆம் நாள், நள்ளிரவு அசோகா விடுதியில் தங்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களையும் பாலசிங்கத்தையும் இந்தியப் புலனாய்வு அமைப்பு அதிகாரிகள் எழுப்பினர்.
அவர்களிடம், “பிரதமர் உங்களைச் சந்திக்க விரும்புகிறார். உடனே புறப்படுங்கள்’ என்று கூறினர்.

இதன் நோக்கம் அறிய பல கேள்விகளை எழுப்பியும், “பிரதமர் உங்களிடம் ஒப்பந்தம் குறித்தக் கருத்துகளை விவாதிக்க விரும்புகிறார்’ என்பதைத்தவிர வேறு எந்த விவரத்தையும் அவர்கள் சொல்ல விரும்பவில்லை.

கருப்புப்பூனை அதிரடிப்படையினர் பாதுகாப்புடன் தலைவர் பிரபாகரனும் பாலசிங்கமும் பிரதமர் இல்லத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.
இல்லத்தின் வாயிலருகே நின்று, பிரதமரும் புலனாய்வுத்துறை இயக்குநர் எம்.கே.நாராயணனும் இவர்களை வரவேற்று அழைத்துச் சென்றனர்.
தலைவர் பிரபாகரனைப்பற்றி நிறைய கேள்விப்பட்டிருப்பதாகவும், நேரில் சந்திப்பதில் தான் மகிழ்ச்சியடைவதாகவும் கூறி, அவரது கைகளைப் பற்றி குலுக்கிய ராஜீவ் காந்தி, ஒப்பந்தம் குறித்து அவர்களுக்கு இருந்த மாற்றுக்கருத்துகளை விவரிக்கும்படி கேட்டார். தலைவர் பிரபாகரன், பாலசிங்கத்திடம் அவருக்கு ஆங்கிலத்தில் எடுத்துக்கூறும்படி சொன்னதும் அவர் சுருக்கமாகவும் கூறவேண்டியவற்றை விட்டுவிடாமலும் விவரித்தார்.

“”வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்கள் தமிழர்களின் ஆதிபத்திய உரிமை கொண்ட பூமி. அங்கு தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் பகுதியைத் துண்டாடுவதற்கு ஒருபோதும் ஒப்பமாட்டார்கள். இந்தப் பகுதியின் ஒருமைப்பாட்டை வாக்கெடுப்பு மூலம் அறிவது ஏற்கத்தக்கதல்ல.மாகாணசபைக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை. இறுதி அதிகாரம் ஜெயவர்த்தனாவிடமே இருக்கும். அவரை நம்பமுடியாது. காரணம் அவர் சிங்கள வெறியர். தமிழர் நலன் பெறும் எந்தத் திட்டத்துக்கும் அவர் உடன்பட மாட்டார். ஆயுதக் கையளிப்பு என்பது 72 மணி நேரத்தில் நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதை ஏற்கமுடியாது. இந்த ஆயுதங்கள் பல ஆண்டுகள் ரத்தம் சிந்தி பெற்ற ஆயுதங்கள். தமிழர்களின் பிரச்னைக்குரிய இறுதித்தீர்வு எட்டப்படாத நிலையில் ஆயுதங்களை ஒப்படைக்க வற்புறுத்துவது நியாயமாகாது”

என்று ஒவ்வொரு பிரச்னையாக ராஜீவிடம் விளக்கியதாகவும், ராஜீவ் அனைத்து அம்சங்கள் குறித்தும், தனது குறிப்பேட்டில் குறித்துக்கொண்டதாக, தேசத்தின் குரல் கலாநிதி அன்ரன் பாலசிங்கம் அவர்கள் “விடுதலை’ நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இவற்றைக் குறித்துக்கொண்ட ராஜீவ் காந்தி, அவர்களிடம் தொடர்ந்து பேசும்போது, ஒப்பந்தத்தில் குறைபாடுகள் இருந்தாலும், ஒரு நீதியான தீர்வு காணவேண்டும் என்பதிலும், குறைபாடுகளைப் பின்னர் ஜெயவர்த்தனாவிடம் பேசித் தீர்த்துக்கொள்ளலாம் என்றும் கருத்து வாக்கெடுப்பு நடத்தாமல் ஒத்திவைத்து விடலாமென்றும் தெரிவித்ததுடன், இதனை ஜெயவர்த்தனாவிடம் சொல்லுவேன் என்றும் இந்திய அரசை நம்பவேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டார். தமிழர்களின் பாதுகாப்பை ஒப்பந்தம் உறுதிப்படுத்தும் என்றும் எடுத்துச் சொன்னார்.

ராஜீவ் காந்தி சொன்னதை பண்ருட்டி ராமச்சந்திரன் தமிழில் விளக்கினார். ஆனாலும் தலைவர் பிரபாகரன் தனது முடிவில் உறுதியாக இருந்தார்.
ராஜீவ் காந்தி, அவர்களிடம் மேலும் பேசுகையில், விடுதலைப் புலிகளின் எந்த முடிவுகளையும் கொள்கைகளையும் மாற்றிக்கொள்ளச் சொல்லவில்லை என்றும், இந்த ஒப்பந்தத்துக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்காமல் இருந்தால் போதும் என்றும் அவர் வலியுறுத்தினார். உடனிருந்த பண்ருட்டி ராமச்சந்திரன், “பிரதமரே உங்களது வழிக்கு வந்துவிட்டார். இந்தச் சிறிய ஒத்துழைப்பையாவது இந்திய அரசுக்குச் செய்யக்கூடாதா?’ என்று வலியுறுத்த ஆரம்பித்துவிட்டார்.

இது குறித்து “விடுதலை’ நூலில் பாலசிங்கம் குறிப்பிட்டிருப்பது வருமாறு:

“ஒரு விஷயத்தை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால், அதனை நாம் எதிர்ப்பதாகத்தானே அர்த்தம்’ என்று எனது காதோடு கிசுகிசுத்தார் தலைவர் பிரபாகரன்”

தொடர்ந்து ராஜீவ்,“உங்களது இயக்கத்துக்கும் பொதுவாக தமிழ் மக்களுக்கும் ஜெயவர்த்தனாவின் பேரில் நம்பிக்கையில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். எனக்கும் கூட அவர்மீது நம்பிக்கையில்லைதான். என்றாலும் அவர்மீது கடும் அழுத்தம் கொடுத்து, இந்த ஒப்பந்தத்தைச் செய்திருக்கிறோம். மாகாணசபைத் திட்டத்தை உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்துவது சாத்தியமில்லை. அதற்குக் காலம் பிடிக்கும். அதற்கு முன்னதாக, வடகிழக்கில் ஓர் இடைக்கால அரசை நிறுவி, அதில் உங்களது அமைப்புக்குப் பிரதான பங்கு வழங்கலாம். இந்த இடைக்கால அரசு சம்பந்தமாக நான் உங்களுடன் ஒரு ரகசிய உடன்பாடு செய்துகொள்ளவும் ஆயத்தமாக இருக்கிறேன்’ என்றார்.

“தமிழர் தாயகத்தில் புலிகளின் நிர்வாக ஆட்சியை நிறுவுவதற்கு இது அருமையான சந்தர்ப்பம். இந்தியப் பிரதமருடன் ஒரு ரகசிய உடன்பாடு. இந்த யோசனையை நிராகரிக்கவேண்டாம். இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் பற்றிப் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவேண்டாம். அதற்கு முன்னதாக ராஜீவ்-பிரபா ஒப்பந்தம் வரப்போகிறது. இதனைப் பகிரங்கப்படுத்தத் தேவையில்லை. ரகசியமாகவே வைத்துக்கொள்ளலாம்’ என்றார் பண்ருட்டி ராமச்சந்திரன்.

இதெல்லாம் முன்கூட்டியே ஒத்திகை பார்க்கப்பட்ட நாடகம் போல எனக்குத் தோன்றியது. தலைவர் பிரபாகரனுக்கு எதிலுமே நம்பிக்கையில்லை. எதிலும் ஆர்வமும் காட்டவில்லை. ஆனால் பண்ருட்டி ராமச்சந்திரன் மிகவும் ஆர்வத்துடன், ராஜீவ்-பிரபா ஒப்பந்தத்திற்கு ஒரு வடிவம் கொடுக்க முயன்று கொண்டிருந்தார்’.
இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ள தேசத்தின் குரல் கலாநிதி அன்ரன் பாலசிங்கம், சந்திப்பு விடியற்காலை மூணரை மணியளவில் முடிவுற்றதாகவும் நூலில் தெரிவித்திருக்கிறார்.

புலிகளின் வேட்டை மீண்டும் ஆரம்பம்

ஈழம் புகழ் மாறன்

தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும் – பாகம் 09 #ஈழமறவர் #பிரபாகரன் #ஈழம் #தமிழர் #Ltte #Prabhakaran #Tamil #Eelam

Posted on

“தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும்!.”
(சிறப்பு வரலாற்றுத் தொடர் பாகம் 09)

டெல்லியில் வைத்து மிரட்டிய பூனை படையும் – அடிபணியாத வரிப்புலித் தலைவனும்!.

கடந்த பதிவில் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் புதுடெல்லிக்கு அழைத்து செல்லப்பட்டதை பார்தோம் இந்த பதிவில் டெல்லியில் இந்திய அரசு நடந்து கொண்ட விதமும் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களின் அடிபனியாத தன்மை பற்றி பெரும்பாலும் எவரும் அறிந்திராத ஒரு சரித்திரத்தை பார்ப்போம்.

திடீர் திருப்பமாக இலங்கையிலுள்ள இந்தியத் தூதரகத்தின் முதன்மைச் செயலர் ஹர்தீப் பூரி, யாழ்ப்பாணத்துக்கு 1987ஆம் ஆண்டு ஆடி 19 நாள் அன்று வருகை தந்தார். அவருடன் வேறு சிலரும் வந்து தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அலுவலகத்தைத் தொடர்புகொண்டு தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களை சந்திக்க வேண்டும் என்று தெரிவித்தனர். மிகவும் அவசரமான சந்திப்பு எனவும் தெரிவித்தனர். உடனே தலுவர் பிரபாகரன் அவர்களுடனான சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு நடைபெற்றது.

சந்திப்பின்போது தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள்டன் யோகி கூட இருந்தார். பூரி, அவர்களிருவரிடமும், இந்தியா-இலங்கைக்கு இடையே ஓர் ஒப்பந்தம் உருவாக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் அதில் கையெழுத்திடும் முன்பாக தலைவர் பிரபாகரனைச் சந்திக்க பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி விரும்புகிறார் என்றும் தெரிவித்தனர். இது தொடர்பாக தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் மேலும் கேட்டதற்கு, அதுபற்றிய விவரங்களை பிரதமர் தெரிவிப்பார் என்றும், விவரம் குறித்து அவரிடம் விவாதிக்கலாமென்பதையும் பூரி தெரிவித்தார்.

தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களும் யோகியும் இதுகுறித்து தங்களுக்குள்ளே யோசிக்கவும், “இதுபற்றி அதிகம் யோசிக்க வேண்டாம். மிக முக்கியமான விஷயம். இதைத் தவறவிட வேண்டாம்’ என்று பூரி அவர்களைச் சம்மதிக்க வைக்கும் முயற்சியில் இறங்கினார்.

தலைவர் பிரபாகரன் டெல்லிக்குச் செல்ல ஒத்துக்கொண்டார். அதே வேளையில் தேசத்தின் குரல் கலாநிதி அன்ரன் பாலசிங்கமும் எங்களுடன் இருக்கவேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினார். பூரி டெல்லிக்குத் தொடர்புகொண்டு தேசத்தின் குரல் கலாநிதி அன்ரன் பாலசிங்கம் அவர்கள் உடன் இருப்பதற்கான உறுதியைப் பெற்றார். இந்நிலையில், தமிழக முதலமைச்சர் எம்.ஜி.ஆருடன் கலந்தாலோசனை நடத்துவதற்காக தேசத்தின் குரல் கலாநிதி அன்ரன் பாலசிங்கம் அவர்களை, காவலர்கள் குழு ஒன்று அழைத்துச் சென்றது. அங்கே அவருக்கு யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களும் மற்றவர்களும் சென்னை வருகிறார்கள் என்றும் அவர்களுடன் விமானநிலையத்தில் சேர்ந்துகொண்டு டெல்லி செல்லவேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தப்பட்டது. (சுதந்திர வேட்கை நூலில் அடேல் பாலசிங்கம்-பக்.170)

அடுத்த நான்கு நாட்கள் கழிந்த பின்னர் ஆடி 23ஆம் நாள், யாழ்ப்பாணம் சுதுமலை அம்மன் கோயில் திடலில் இரு உலங்கு வானூர்திகள் வந்து தரையிறங்கின. உலங்கு வானூர்தியில் ஏறும் முன்பாக தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் சார்பில் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் அறிக்கை ஒன்று வெளியிடப்பட்டார். அந்த அறிக்கையில்,

“இந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையே எழுந்துள்ள ஒப்பந்தத்தை முன்னிட்டு இந்தியா செல்கிறேன். அது ஒப்பந்தமோ அல்லது வேறு எதுவுமோ, எதுவாக இருந்தாலும் தமிழீழ மக்களின் நலன் காக்கப்படும் விதத்தில் அமைந்தால் மட்டுமே ஏற்கப்படும் என்று கூறப்பட்டிருந்தது.”

அங்கு வந்திருந்த பூரியிடம், “எந்த நிலையில் எங்களது தலைவரையும் தளபதிகளையும் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறோமோ அதே நிலையில், அவர்களை இங்கே கொண்டுவந்து சேர்க்கவேண்டும்” என்று வலியுறுத்திக் கூறினார்கள். அவரும் அவ்வாறே இந்தியா நடந்துகொள்ளும் என்று உறுதியளித்தார். தலைவர் பிரபாகரன், யோகி, யாழ்ப்பாணம் அரசியல் செயலாளர் திலீபன் ஆகியோரையும் மற்றவர்களையும் ஏற்றிக்கொண்டு உலங்கு வானூர்தி சென்னை மீனம்பாக்கம் விமானநிலையம் நோக்கிப் பறந்தது.

விமானநிலையத்தில் இவர்கள் வருவதற்கு முன்பாகவே அன்ரன் பாலசிங்கம் வந்திருந்தார். அங்கு பாலசிங்கத்தைச் சந்தித்ததும், “இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி ஏற்படுத்தவிருக்கும் ஒப்பந்தம் குறித்துத் தெரிவிக்கவும், ஆலோசிக்கவும் என்று வரச்சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் ஒப்பந்தத்தில் கூறப்பட்டுள்ள விஷயம் எதுவும் தெரியவில்லை. பூரியிடம் கேட்டால் அதுகுறித்து வாய்திறக்க மறுக்கிறார். அவர் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வது டெல்லியில் இந்தியத் தூதர் உங்களுக்கு விளக்குவார் என்பதுதான்’ என்று தலைவர் பிரபாகரன் தெரிவித்தார்.

அவர்கள் அனைவரும் விமானத்தில் டெல்லி கிளம்பினர். சில மணி நேரங்களில் டெல்லி வந்ததும், அவர்கள் தங்குவதற்காக ஒரு தளமே நட்சத்திர விடுதியான “ விடுதி அசோகா’வில் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் 513 எண் கொண்ட அறைக்கு தலைவர் பிரபாகரன் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.
விடுதியின் வெளியே கருப்புப்பூனைப் படை பாதுகாப்பு போடப்பட்டிருந்தது. இதனைக் கண்ட தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் கேள்வி கேட்பதற்கு முன்பாகவே, “உங்களது பாதுகாப்புக்காகத்தான்’ என்றார்கள். இவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட அறை இருந்த தளத்திலும் கருப்புப்பூனை அதிரடிப்படையினர் காவல் காத்தனர்.

அவர்கள் கைகளில் உயர்ரக ஆயுதங்கள். விடுதியின் அறையில் காலடி எடுத்துவைக்கும்போது, “உச்சகட்ட பாதுகாப்பில் இந்த அறையில் தங்குகிறீர்கள். அனுமதியின்றி இங்கிருந்து நீங்கள் வெளியேற முடியாது. யாரையும் சந்திக்கவும் முடியாது. அறையிலுள்ள தொலைபேசி தொடர்புகள் துண்டிக்கப்பட்டிருக்கின்றன’ என்று உடன் வந்த அதிகாரி தெரிவித்தார். அதிர்ச்சிக்கு மேல் அதிர்ச்சியாக அடுத்தடுத்த சம்பவங்களை எதிர்கொள்ளும் நிலைக்குப் தலைவர் பிரபாகரனும் மற்றவர்களும் ஆளானார்கள்.

“பாலா அண்ணே, இந்த தகவல்தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்ட உச்சகட்ட பாதுகாப்பு என்பது நமக்கு வைக்கப்பட்ட பொறி’ என்று தலைவர் பிரபாகரன் சொன்னார்.
சற்று நேரத்தில் இலங்கையின் இந்தியத் தூதராக இருந்த ஜே.என்.தீட்சித் அவர்களின் அறைக்குள் நுழைந்தார். அவரது முகம் இறுகின நிலையில் இருந்தது. சோபாவில் அமர்ந்தார். தனது சட்டை பையிலிருந்து “பைப்’பை எடுத்து வாயில் வைத்துக்கொண்டு புகையிலைத் துகள்போட்டு பற்றவைத்துக்கொண்டார். இரண்டு மூன்று தடவை புகையை இழுத்து வெளியேவிட்டார்.

தலைவர் பிரபாகரன் உள்ளிட்டோர் இவரது செயலையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். எதுவும் பேசவில்லை. அவர் சொல்லப்போகும் செய்தியை அறிந்துகொள்வதில் அவர்களிடையே ஓர் எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. இறுதியில் அவர் வாய்திறந்து இந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையே ஓர் ஒப்பந்தம் ஏற்படப்போவதாகவும், விரைவில் இந்த ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி கொழும்பு செல்லவிருப்பதாகவும், அவ்வொப்பந்தம் தமிழர்களுக்கு நியாயமான தீர்வாக இருக்கும் என்றும், தெரிவித்துக்கொண்டே வந்தவர், “”நீங்கள் இந்த ஒப்பந்தத்தை கட்டாயம் ஆதரிக்கவேண்டும்” என்றும் தெரிவித்தார்.

தொடர்ந்து, “”இதோ அவ்வொப்பந்தத்தின் ஆங்கிலப் பிரதி” என்று பாலசிங்கத்திடம் நீட்டி, “”இதனைப் தலைவர் பிரபாகரனுக்குத் தமிழ்ப்படுத்திச் சொல்லுங்கள். நான் இன்னும் இரண்டுமணி நேரத்தில் திரும்பி வருவேன். வரும்போது நீங்கள் இதன்மீது சாதகமான முடிவொன்றைத் தெரிவிக்கவேண்டும்” என்று கூறிவிட்டு, அவர் அந்த அறையைவிட்டு வெளியேறினார்.

1. ஒப்பந்தத்தில் இலங்கையின் ஐக்கியம் மற்றும் ஒருமைப்பாடு வலியுறுத்தலும்,

2. தமிழ் பேசும் மக்களுக்கான மாகாண சுயாட்சி,

3. இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அக்கறைகள்,

4. வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களில் வசிக்கும் மக்களின் பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதம்,

5. வடக்கு-கிழக்குப் பகுதிகள் இணைப்புக்கு மக்கள் கருத்தறிய வாக்கெடுப்பு.

போன்றவற்றை அடிப்படையாகக்கொண்டிருந்தது அந்த ஒப்பந்தம். சாதகமான அம்சம் என்னவென்றால் வடக்கு-கிழக்கு மாகாண இணைப்பு ஏற்றுக்கொண்டமைதான்.
மற்றொன்று போராளி இயக்கங்களை அங்கீகரித்ததும் அதன் உறுப்பினர்களைப் “போராளிகள்’ என்றழைத்தது ஆகும். மத்திய அரசின் அதிகாரங்களை வலியுறுத்தும்போது வெளிப்படையாகவும், வடக்கு-கிழக்கு மாகாண இணைப்பு -விஷயத்தில் பூடகமாகவும் செய்திகள் உள்புகுந்திருந்தன. மொழி விஷயத்தில் சிங்களம் மட்டும்- ஆனால் தமிழும் ஆங்கிலமும் கூட இருக்கும் என்று கூறப்பட்டிருப்பதன் மூலம் சிங்களமும் தமிழும் சம அந்தஸ்தைப் பெற்றிருக்கும் என்று உறுதியாகக் கூறப்படவில்லை.

“எஞ்சிய விஷயங்கள்’ பேசித் தீர்க்கப்படும் என்பதிலும் பல உட்பொருள்கள் இருந்தன. இவையெல்லாவற்றையும்விட ஒப்பந்தம் கையொப்பமான 72 மணிநேரத்தில் போராளி அமைப்புகள் தங்களிடம் உள்ள ஆயுதங்களை ஒப்படைக்கவேண்டும் என்று கூறப்பட்டிருந்ததைக் கண்ட தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களின் கண்கள் சிவந்தன.
அவர், “இல்லை-முடியாது-இந்த ஒப்பந்தத்தை ஏற்கவே முடியாது’ என்று கொதித்தெழுந்து சொன்னார்.
தீட்சித் இரண்டுமணி நேரம் அவகாசம் கொடுத்தார். அந்த அளவுக்கு நேரம் தேவைப்படவில்லை. மேற்கொண்டு படிக்கத் தேவையில்லாத ஒப்பந்த வரைவாக அது அமைந்துவிட்டது.
இரண்டு மணிநேரம் கழித்து, அந்த அறைக்கு தீட்சித் வந்தார். வந்ததுமே, “தீர்மானத்துக்கு வந்தாகிவிட்டதா?’ என்ற கேள்வியை எழுப்பினார்.

அன்ரன் பாலசிங்கம் அவர்கள், “நாங்கள் இந்த வரைவு ஒப்பந்தத்தை ஏற்பதற்கில்லை’ என்றார்.
“ஏன், என்ன காரணம்?’ கேட்டார் தீட்சித்.
“சுருக்கமாகச் சொன்னால் தமிழர்களின் விருப்பத்தை ஒப்பந்தம் பூர்த்தி செய்வதாக அமையவில்லை. மேலும் விடுதலைப் புலிகளைப் பொறுத்தவரை ஆயுதம் ஒப்படைப்பு என்பதை ஏற்பதாக இல்லை. உறுதியான தீர்வும், தமிழ்மக்களுக்கு உரிய பாதுகாப்பும் ஏற்படும் வரை நாங்கள் ஆயுதத்தை ஒப்படைப்பது என்பதை நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாது. எங்களது ஆயுதங்களை அரசிடம் ஒப்படைக்கவேண்டும் என்று இந்தியா எவ்வாறு கேட்கக்கூடும்.
இந்த ஆயுதங்களை நாங்கள் எந்த அரச பயங்கரவாதிகளிடம் இருந்து கடந்த 15 ஆண்டுகளாகப் பறித்தோமோ, அதே அமைப்பிடம் இவை திரும்பப் போய்ச்சேரும். நாங்கள் ஆயுதங்களைக் கையளிப்பது என்பது நடக்கவே நடக்காது’ என்று சொன்னார்.

தீட்சித் இந்த வாதத்தை ஏற்கவில்லை. “இது ஒரு அருமையான திட்டம். இதை நிறைவேற்றியே தீருவோம். இந்திய அமைதிப்படை இங்கே இருக்கும் பட்சத்தில் உங்களுக்கு ஆயுதம் எதற்கு? எங்களை நம்புங்கள். யோசியுங்கள்’ என்றார். தலைவர் பிரபாகரன் தரப்பினர் பதிலளிக்காமல் இருக்கவும், “நீங்கள் ஒத்துக்கொண்டாலும் ஒத்துக்கொள்ளாவிட்டாலும் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாவது உறுதி. இது இரு நாடுகளுக்கிடையே ஏற்படும் ஒப்பந்தம்’ என்றார். பிறகு மறுபடியும் தீட்சித்தே பேசினார், “நீங்கள் இதை ஏற்காவிட்டால் கடும் விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரும்.’
“அப்படியா, என்னமாதிரியான விளைவு?’ என்று யோகி கேட்டார்.
“நீங்கள் இந்த அறையிலேயே சிறை வைக்கப்படுவீர்கள்-ஒப்பந்தத்தை ஏற்கும்வரை’ என்றார் தீட்சித்.

தொடரும்

ஈழம் புகழ் மாறன்

ஈழப்பறவைகள்

தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும் – பாகம் 08 #ஈழமறவர் #பிரபாகரன் #ஈழம் #தமிழர் #Ltte #Prabhakaran #Tamil #Eelam

Posted on


“தமிழீழத் தேசியத் தலைவரும் – தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமும்!.”
(சிறப்பு வரலாற்றுத் தொடர் பாகம் 08)

தமிழீழத்தில் இந்தியாவின் நேரடி இராணுவத் தலையீடும் – ராஜீவ் காந்தியின் திட்டமும்

கடந்த பதிவில் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களை தமிழகத்தில் வைத்து கொலை செய்ய இந்தியா சதித்திட்டம் தீட்டியதையும் அதனை தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் எவ்வாறு கையாண்டார் என்பதையும் பார்த்திருந்தோம் இன்றைய பதிவில் இந்தியாவின் நேரடி தலையீடு பற்றியும் ராஜீவ் காந்தியின் நரி திட்டம் பற்றியும் விரிவாக பார்ப்போம்

1987ஆம் ஆண்டு ஆடி 24ஆம் நாள் இந்திய அதிகாரிகள் சிலர் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களை யாழ்ப்பாணத்தில் சந்தித்து ‘இந்தியாவின் பிரதமர் ராஜிவ் காந்தி உங்களைச் சந்தித்து முக்கியமான விடயமாகப் பேசவிரும்புவதாக” கூறித் தலைவர் பிரபாகரனை டில்லிக்கு அழைத்து செல்ல முயன்றார்கள், அவசரப்படுத்தினார்கள்.

இந்நிலையில் தமிழீழ மக்களுக்கு தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டார். அதில் “இன்று தமிழ் மக்கள் தங்கள் இலட்சியத்தை வென்று எடுக்கும் ஒரு தலைமையைப் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதை அறுதியிட்டுக் கூறுகின்றேன். நீங்கள் எனக்கு அளித்துவரும் பொறுப்புக்களை நான் நேர்மையாகவும் உண்மையாகவும் உறுதியுடனும் செய்வேன் என நம்புகின்றேன். தற்காலத்தில் காணப்படும் இடைக்கால தீர்வுகள் எமது பிரச்சினையின் தீர்வாக அமையாது.

எனவே தமிழ் மக்களின் நிரந்தரமான, நிம்மதியான, சுபீட்சமான எதிர்காலத்தை உறுதிப்படுத்தும் நிரந்தர தீர்வுக்காகவே நான் பாடுபடுகின்றேன். இத் தீர்வு தமிழீழம் என்றே நான் நம்புகிறேன். இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியின் விசேட அழைப்பின் பேரிலேயே நான் தமிழீழத்தைவிட்டு உத்தியோக பூர்வமாக இந்தியா செல்கின்றேன்” என்று கூறிவிட்டு இந்திய அரசு அனுப்பி இருந்த இராணுவ உலங்கு வானூர்தியில் டில்லிக்கு புறப்பட்டார். போகும் வழியில் தமிழகத்தின் முதலமைச்சர் எம்.ஜி. ஆரை சந்தித்துப் பேசினார். அப்போதும் எதற்காக இந்த அவசர அழைப்பு என்பது யாருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை. டில்லி சென்ற தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களையும் அவரது ஆலோசகர்களையும் “அசோகா விடுதியில்” தங்கவைத்தனர்.

இந்தியாவின் சிறீலங்காவுக்கான தூதுவர் தீட்சித், இந்திய வெளிநாட்டுத்துறைச் செயலாளர் மேனன் உட்படப் பல அதிகாரிகள் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களை சந்தித்து இந்தியாவும் சிறீலங்காவும் செய்து கொள்ளவிருக்கும் “ஒப்பந்தம்” பற்றி முதன்முதலாகத் தெரிவித்தார்கள். இதைக் கேட்டதும் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தார். ஒப்பந்தத்தின் பிரதிகளை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு உடனே திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டார்கள். இந்த ஒப்பந்தத்தினை ஏற்கமுடியாது என்று தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் மறுத்தார். தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களை சம்மதிக்க வைக்க பல முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஆனால் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் உறுதியாக ஒப்பந்தத்தை ஏற்க மறுத்துவிட்டார். இந்தியப் பிரதமர் சந்திக்க விரும்புவதாக கூறி அழைத்துச் சென்றவர்கள், பிரதமரும் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களையும் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்யவில்லை. இடையில் நான்கு நாட்கள் பறந்தோடின.

தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் ஒப்பந்தத்தை ஏற்க மறுத்துவிட்டார் என்பது திட்டவட்டமாகத் தெரிந்ததும் தமிழகத்தில் இருந்த இந்தியாவின் அடிவருடிகளான மற்றைய தமிழ் குழுக்களின் பிரதிநிதிகள் டில்லிக்கு அழைத்து வரப்பட்டனர். சொல்லி வைத்தபடியே ஒப்பந்தத்துக்குச் சம்மதம் தெரிவித்தார்கள். தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களை தவிர மற்றவர்கள் அனைவரும் இந்த ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக் கொண்டு விட்டார்கள் என்று இந்தியப் பிரதமர் ராஜிவ் காந்தி அறிவித்தார். யார் ஒப்புக் கொள்ளாவிட்டாலும் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட ஆடி 29ஆம் நாள் கொழும்பு செல்லப் போவதாகவும் அறிக்கை விட்டார்.

இதற்குப் பின்னர் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களை இந்தியப் பிரதமர் சந்தித்தார். அப்போது தலைவர் பிரபாகரன் ஒப்பந்தத்திலுள்ள பலகுறைகளைச் சுட்டிக் காட்டினார். ஆனால் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் இந்த ஒப்பந்தத்திற்குச் சம்மதம் தெரிவித்துவிட்டதாகப் பொய்யான செய்திகள் இந்திய அதிகாரிகளால் தொடர்பு சாதனங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. உடனே தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் அதை மறுத்து அறிக்கை வெளியிட்டார். தலைவர் பிரபாகரன் தங்கியிருந்த அசோகா விடுதியை சுற்றி ‘கறுப்புப் பூனைகள்” என்ற இந்திய கொமாண்டோப் படைப்பிரிவினர் காவலுக்கு நிறுத்தப்பட்டனர்.

அடுத்த தொடரில் டெல்லியில் என்ன நடந்தது என்பதையும் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களின் அசராத மன உறுதி பற்றியும் வெளிவராத உண்மைகளை வரிவாக பார்ப்போம்….

தலைவரின் சீற்றம் ஆரம்பம்…

வரலாற்று பதிவில் இருந்து ஈழம் புகழ் மாறன்